Τηλεμάχοι και τηλελάτρες

Δεν συνηθίζω τα πολιτικά σχόλια στον Υπολυδικό Κρότο, όμως θα μου επιτρέψετε να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου για την τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών (debate το λέμε στην Φωκίδα).
Ακούμε συχνά τα τελευταία χρόνια τις αμφιβολίες κάποιων για την αναγκαιότητα και την όποια συνεισφορά αυτής της τηλεοπτικής πρακτικής. Ακραίες απόψεις μάλιστα χαρακτηρίζουν το debate μια ύστατη προσπάθεια αποπροσανατολισμού του εκλογικού σώματος και συμβολοποίησης των πολιτικών κομμάτων μέσα απο την προβολή των αρχηγών τους.
Με αυστηρά πολιτικη οπτική δεν διαφωνώ με την παραπάνω άποψη. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Το debate ταιριάζει απόλυτα στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είναι τόσο κίτς και μιντιακό όσο και η ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Είναι η επιτομή του φληναφήματος σε στενή χρονική φόρμα δευτερολέπτων. Σκεφτείτε το. Είναι τόσο κανονιστικό και περιοριστικό όσο και η καθημερινότητα μας. Μας ταιριάζει γιατί είναι ανούσιο και υπερβολικό, όπως εμείς.
Αν αποδεχτούμε πως τα ΜΜΕ είναι το σημείο σύγκλισης κοινωνίας και πολιτικής εξουσίας τότε μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως το μοναδικό ραντεβού του ψηφοφόρου με το κόμμα του είναι το debate. Πόσο μάλιστα όταν τους κανόνες του ραντεβού τους καθορίζουν τρίτοι (πετυχημένοι δημοσιογράφοι). Στα μάτια και την ιδιοσυγκρασία του μέσου ψηφοφόρου το debate φαντάζει σαν ποδοσφαιρικός αγώνας. Κατά την τραγική ειρωνία της τύχης, είναι ίσως το ίδιο καθοριστικό για την ζωή του όσο και ενα ντέρμπυ της Superleague.
Στο αγωνιστικό μέρος...ο Καραμανλής απολογούταν, ο Παπανδρεόυ υποσχόταν, η Παπαρήγα επαναλάμβανε, και οι άλλοι τρείς "παίζαν" με φακό και εντυπώσεις.
Το ερώτημα είναι το πως θα γίνουμε αντάξιοι της ψήφου μας. Πως θα καταφέρουμε να συμβάλλουμε στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους μας. Ποιά είναι η δική μας θέση στον πολιτικό ιστό; Ισως πρέπει να ξεσκονίσουμε τα Πολιτικά του γέρο-Αριστοτέλη, των διαφωτιστών και των σύγχρονων πολιτικών στοχαστών. Ίσως πάλι αρκεί απλά να μας πει κάποιος πως όταν θες Κράτος περιορίζεις την αλόγιστη ικανοποίηση των προσωπικών σου αναγκών και κοιτάς και τους διπλανούς.
Σε μια ιδανική κοινωνία σκεπτόμενων ανθρώπων, σε μια δημοκρατία μέσων και σωστής διανομής πληροφοριών, σε ενα πολιτικό σύστημα ευθύνης και ανθρωπισμού το debate είναι απλώς περιττό. Μέχρι τότε συντονιστείτε στα studio της ERT corp., και κραδαίνοντας σημαίες, χειροκροτήστε τους ...τηλεμάχους.