Ημέρα 153...

...5 μήνες στον ΕΣ.
Δεν πρόκειται να κάνω ανασκό(λο)πηση θητείας. Θέλω μα δεν μπορώ. Το μυαλό μου έχει κολλήσει στο πρωινό της 8ης Φεβρουαρίου. Τον καφέ που ήπια με την οικογένεια και εναν φίλο πριν παρουσιαστώ στο Κέντρο. Μοιάζει να είναι η τελευταία μου ανάμνηση. Τα υπόλοιπα μοιάζουν να είναι μια συνεχόμενη συγκεχυμένη ψευδαισθηση.
153 μέρες μετά... κι ακόμα στο νησί. Νησί? Δεν νομίζω. Νησί είναι η Σκιάθος, η Μήλος και η Σαντορίνη. Μια άνυδρη περιφραγμένη ουτοπία με cafe, ξεκώλια και φαντάρους δεν είναι νησί. Είναι ΠλΩτΟ ΜπΟυΡδΕλΟ για ναυαγούς.
Ημέρα 153: Ξυπνώ στις 6 βρίζοντας τα Θεία για να μην προσβάλλω καποιον που δεν φταιει.
Ημέρα 153: Δουλεύω (με την βιβλική έννοια) για τον στρατό. Δεν έχω ιδέα τί κάνω. Ούτε οι υπόλοιποι.
Ημέρα 153: Εχω ακούσει ήδη 2 καλά αστεία, 4 ιστορίες θητείας, 12 ψέμματα, δεκάδες παράπονα και μόνο μια αλήθεια.
Ημέρα 153: Η πιτσιρίκα στην απέναντι πολυκατοικία συνεχίζει να με κοιτάζει. Εύκολο να με μπερδεύει με άλλον. Είμαστε όλοι ενας.
Ημέρα 153: Καθαρίζω το άκαπνο g3a3 μου. Λένε να του φέρομαι όπως στην γκόμενα μου. Θα το στείλω στην Αθήνα και θα το ποτίσω υπομονή.
Ημέρα 153:...και ο ήλιος καίει(...)Εχω μαυρίσει λες και πουλάω καρπούζια στην Ηλεία. Δεν με νοιάζει. Τα μάτια παραμένουν πράσινα και το βλέμμα καθαρό.
Ημέρα 153: Είμαι σκοπός κεντρικής πύλης και στις 4 το ξημέρωμα αναρωτιέμαι για ποιον λόγο είμαι εκεί. Για να μην μπαίνουν οι έξω ή για να μην βγαίνουν οι μέσα? Ο ημιλιπόθυμος δόκιμος στην πύλη δεν φαίνεται πρόθυμος να απαντήσει σε τέτοια κλισέ.

Ημέρα 153: Η τελευταία μου σκέψη πριν κοιμηθώ ήταν πως πέρασαν 153 μέρες απο τον καφέ της 8ης Φεβρουαρίου με τους γονείς μου. 121 και σήμερα και δεν ξαναγράφω για στρατό. Θα έγραφα αν μου άρεσε ή αν τον μισούσα. Εγώ απλώς δεν τον καταλαβαίνω.