Η έχουσα λευκό χιτώνα να δίδει....

...Tης άρεσε να μιλά με παρενθέσεις. Να μπερδεύει, να ξεφεύγει, να επιδεικνύεται στους δυο, αριστερόστροφα λοβοτομημένους, ακροατές της. Έμοιαζαν χαμένοι στα λόγια (και οχι μόνο) της μικρής φοιτητριούλας. Στο φοιτητόστεκο. Καλοκαιριάτικα.
Καθόμουν στο διπλανό τραπέζι και ως σωστός ανθρωπολόγος, κρυφάκουγα. Ντροπή? Καμία.
Δεν καταλάβαινα το θέμα τους γιατί η alternative rock που ταλαιπωρούσε τα αυτιά μας μού στερούσε την χαρά να την ακούω. Ευτυχώς όμως, η Φύση, ο Θεός, το Αγιο πνεύμα και καμιά 10αριά άλλοι Αγιοι μου έδωσαν εκτος απο ακοή και όραση. Θα καταριόμουν την μοίρα σε όποιους δεν μπορούσαν να την δουν. Ψηλή, μελαχρινή, γυμνασμένη και με υπέροχα κατάμαυρα μάτια. Ενας πετυχημένος συνδυασμός ανατολίτισσας καλλονής και γαλλίδας τροτέζας. Το άψογο μαύρισμα της και το επιμελημένο πεντικιούρ υποδήλωναν καταγωγή και γούστο. Τότε τί γύρευε στο ίδιο τραπέζι με τους ξελιγωμένους λεχρίτες της Αριστεράς και της Προόδου? Τί προσπαθούσε να εξηγήσει σε δυο κατεστραμμένους που πρόσεχαν μόνο αυτό που πρόσεχα κι εγω? Το λευκό t-shirt της που εμοιάζε να γατζώθηκε τυχαία ή πρόχειρα πάνω στο κορμί της ήταν ίσως το μόνο που μας απασχολούσε. Η άδικη μοίρα της αντρικής μας φύσης. Την παρακάμπτεις και εξιλεώνεσαι ή την αγνοείς και πουστεύεις(sic)
Κάθησα αρκετή ωρα και παρακολουθούσα την αφύσικη επικοινωνία με τα δυο άπλυτα υπανθρωπίδια. Κάποια στιγμή οι δύο τύποι έφυγαν. Λύτρωση.
Έμεινε για κάποια ώρα μόνη της, τακτοποιώντας φακέλους στο τραπέζι. Κάποια στιγμή γύρισε προς το μέρος μου. Δεν φάνηκε να διστάζει.
- Μπορώ να σε απασχολήσω για λίγο? μου είπε.
Το ρήμα της δεν μου άρεσε καθόλου.
- Φυσικά, κάθισε.
Το βλέμμα της ήταν σκοτεινό χωρίς ίχνος θηλυπρεπούς συστολής. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της είχαν διασταλλεί τόσο που νόμιζα πως ή θα με βίαζε (φευ!) ή θα με έγδερνε.
-Μας άκουγες πριν?
Πάγωσα όμως το έμφυτο θράσος μου υπαγόρευσε την αλήθεια.
- Φυσικά. Απάντησα και στο μυαλό μου την είχα ήδη πάει σπίτι μου.
-Οπότε θα συμφώνησες με αυτά που έλεγα...
Η αλήθεια είναι πως συμφωνούσα απολύτως ότι είχε την πιο φιλήδονη κατατομή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Συμφωνούσα επίσης πως το λευκό της φανελάκι ήταν του στυλ "βάλε-βγάλε" δίς ή και τρις ημερησίως.
Δεν είχα ακούσει όμως λέξη απο αυτά που έλεγε στους λεχρίτες. Άκουσα μόνο κάτι ασυνάρτητες προτάσεις περί ειρήνης, πολέμου, βίας και αλληλεγγύης υπέθεσα όμως πως το θέμα τους σχετιζόταν με κάποιο μάθημα κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου. Κάθε φορά μάλιστα που τα δύο άξεστα φοιτητούδια επιχειρούσαν να την διακόψουν, εκείνη άλλαζε θέμα και επανερχόταν σε αυτό που ήθελε να πει σχεδόν αποπλανητικά. Φαλλοκοπτικός ρεαλισμός.
Αυτή η αναδρομή μου όμως καθυστερούσε την απάντηση μου στην σαφέστατη ερώτηση που μου είχε υποβάλλει. Συμφωνούσα?
-Φυσικά , απάντησα.
Δεν μίλησε. Άνοιξε μόνο τον φάκελο που ετοίμαζε νωρίτερα και έβγαλε μια εφημερίδα.
Στραβοδιάβασα "Σκοπιά".
Μάρτυρας του Ιεχωβά?
Δουλεύει για τον Θεό?
Πόσα της δίνει? (μάλλον την προπλήρωσε αν κρίνω απο την εμφάνιση της)
Άρχισε να μου μιλά με παρενθέσεις...O Θεός, οι Γραφές, ο πολεμος, η ειρήνη, ο έρωτας και το λευκό της μπλουζάκι. Η πείνα, η αδικία, η εξιλέωση, ο Ιούδας και το μεθυστικό άρωμα του ατέλειωτου λαιμού της. Όλα συνδέονταν νομοτελειακά. Βρήκε ο Ιεχωβάς Προφήτη. Βρήκε λεχρίτες ο Προφήτης...και ήμουν ενας απ' αυτούς.
2000 χρόνια τα ίδια.
Έφυγα με την "σκοπιά" παραμάσχαλα, γεμάτος δουλικότητα, χωρίς εγωϊσμό, αξιοπρέπεια και αντρισμό. Έχω 6 αισθήσεις γεμάτες απο Εκείνη...