12 μέρες...

...που τέλειωσαν.
Πάλι πίσω. Και μετά? Πάλι εδω.
Αυτές οι μικρές δόσεις καθημερινότητας δεν μου κάνουν καλό. Ζω τρέχοντας. Κάνω τα πάντα τόσο γρήγορα που ξεχνώ να μετανιώσω, να πώ τα "όχι" και τα "ευχαριστώ" που θέλω.
Κατάλαβα μετά απο τόσους μήνες πως δεν μου έλειψε ποτέ η Αθήνα, οι φίλοι κι Εκείνη. Απλώς έχω χάσει προσωρινά τον τόπο, τον χρόνο και κυρίως τον τρόπο που έμαθα να ζω.
Σπεύδω βραδέως...για να μάθω να βλέπω τους γύρω μου όπως πραγματικά είναι.
3 μήνες κι πολλά μοιάζουν να άλλαξαν. Άλλαξαν?
Τέλος πάντων.
Επειδή δεν νιώθω τον υπολυδικό ως πολυχρωμο ημερολόγιο καλοθρεμμένου πλουσιοκόριτσου, θα σταματήσω εδω. Το "πλοίο άσπρο σαν ψυγείο" με περιμένει στον Περαία (τί μπανάλ!). Ελπίζω να κάνουν το ίδιο και όλοι όσοι θέλω όταν επιστρέψω απ' το ΠλΩτΟ πΟρΝεΙο.