...()...

Με αφορμή την συζήτηση που είχα με έναν φίλο θυμήθηκα πάλι τον Υπολυδικό μου Κρότο. Αυτήν την ήσυχη γωνιά του ιστού που δεν υπάρχουν φωνές, ειδοποιήσεις, μάσκες, αμήχανα γέλια και φασαρία. Δεν υπάρχουν φώτα εδώ. Μόνο σκόρπιες σκέψεις και θραύσματα. Ίσως ο απόηχος κάποιων κρότων...

Ελλάς, η χώρα των κραυγών. Όλα ακούγονται δυνατά. Ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα λέγονται με τρόπο που σου τρυπάνε τ' αυτιά, σαν να ειπώθηκε μια Αλήθεια μεγάλη που πρέπει να ακουστεί. Το κακό είναι πως δεν ξέρουμε ούτε αν είναι Αλήθεια, ούτε αν πρέπει να ακουστεί. Ίσως αν αναρτηθεί στο wall να αποκτήσει μια υπόσταση. Το wall μοιάζει να είναι το σύμβολο της γενιάς μου, το πρόσωπο, το τρομαγμένο βλέμμα και η Κραυγή μας. "Είμαι...", "κάνω...". Ούτε ο Edvard Munch δεν θα την αποτύπωνε καλύτερα.
Εγώ θα θυμάμαι πως η Γραφή (όπως ο Έρωτας, η Τέχνη και το Μίσος) είναι ψίθυρος και πρέπει να κάνεις ησυχία για να την ακούσεις...
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μυημένος. Δεν είναι διαδικασία. Είναι απλώς ενα ένστικτο...