Υπολυδικός κρότος

Τζελαλαντίν Ρουμί

2011-07-31T14:29:00.002+03:00

"Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει, απο την μία καρδιά στην άλλη.
Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος, πώς μπορεί να υπάρχει πόρτα...;"

Jalal ad-Din Muhammad Rumi,Πέρσης φιλόσοφος 13ος αιώνας

Συβιλλικόν

2011-07-10T14:53:00.006+03:00

Σπάζει αργά
του Μαρσύα η μεταλλική πνοή
γυμνή,
πασχίζει στους αιώνες
των αγραυλούντων σκέπασε μια άξαφνη σιωπή
τις άγριες, γόνιμες, σιβυλλικές τους νότες.

Ι.Κ

Οσίου Αγανάχ

2011-05-27T00:28:00.003+03:00

Στου αγανάχτη την ματιά
καθρεφτίζεται το χώμα
Δόλιε Χριστέ μου, πόσο ακόμα
θα βουλιάζει στην στεριά...

Κοιτάζει την ανηφοριά
τραβάει τζούρα, παίρνει φόρα
με πόδια που πλάστηκαν στην κατηφόρα
φωνάζει γι' άδικο ντουνιά...

Μου αξίζει μια βρώμικη άκρη της Αθήνας, μια ντουντούκα και μια συστάδα απο αγαναχτινετζάντ να με κοιτούν με οίκτο.

Πρωϊνό φαναράκι

2011-05-21T23:44:00.008+03:00

Η ρουτίνα γεμίζει γεύσεις τον άνθρωπο. Ειδικά εκείνη η βαριά γεύση του πρωϊνού ελληνικού, ανακατεμένη με την κατάλευκη πνοή του τσιγάρου, ξυπνάει και το τελευταίο κύτταρο της μεσοαστικής ύπαρξης μου.
Μάλιστα, τώρα τελευταία, στον δρόμο για την μισθωτή σκλαβιά (sic) νιώθω μια περίεργη μεταλλική γεύση άγχους στον λαιμό. Λένε πως βλάπτει περισσότερο απ' τον πολλά βαρύ και το νικοτινάκι.
Μετά απο 3 τζούρες και 5 ρουφηξιές έχω φρενάρει στο πρώτο φανάρι. Κόκκινο για μένα, πράσινο για τον Ηλία, τον γεροπαλιάτσο που σε εκείνο το φανάρι στέκεται μπροστά στους οδηγούς και μουρμουρίζει λόγια ακατάληπτα για τον Θεό, την αμαρτία, την Κρίση και τις λεσβίες. Δεν ακούω πάντα τί λέει. Αλλοτε συμφωνώ κι άλλοτε η φωνή του μπλέκει με το βουητό, τις κόρνες και τις βλαστήμιες της διασταύρωσης. Άκουσα δυο Σούλες πριν απο καιρό να λεν πως τον παράτησε η γυναίκα του και έχασε τα λογικά του. Απο τότε διαπομπεύει σαν μοιχός τον εαυτό του στα φανάρια. Όπως και να 'χει, καημένος είναι, αφού στο στόμα τους τον έπιασαν οι Σούλες. Πίσσα και πούπουλα.
Ανέτειλε. Τα δευτερόλεπτα κυλούν. Πράσινο για μένα, κόκκινο για τον Ηλία. Ο ήλιος φώτισε την ταλαιπωρημένη, βρώμικη φιγούρα του που γυρνά στην άκρη του πεζοδρομίου. Τον περιμένει ενας κερασμένος ζεστός απ' τον "Grigoris Mikrogeumata" χωρίς μεταλλική γεύση. Στο επόμενο φανάρι, ίδιο θέμα.
Σκέφτομαι αν και το δικό μου θέμα θα είναι το ίδιο αύριο και η γεύση μου αλλάζει.

2011-03-15T00:55:00.003+02:00

Στό ῥεμβασμὸ καὶ στό θυμὸ μὲ τή γυναῖκα μοιάζει
κι οἱ ναῦτες περισσότερο τὴν ἀγαποῦν γι' αὐτό.
Κι ὅταν ἀργὰ καὶ ῥάθυμα στά μάτια τοὺς κοιτάζει,
θαρρεῖς ἔναν παράξενο πώς φέρνει πυρετό.

Γάτες των Φορτηγών, Ν. Καββαδίας

...and justice for all.

2011-01-11T22:54:00.002+02:00

Ποιός ξέρει απο που ξεπήδησε το καθίκι?
Μπήκε βρίζοντας, βλαστημώντας τα Θεία και την μάνα του νεαρού Τούρκου, που για πρώτη φορά έβλεπα φοβισμένο.

-Φοβάται ο Γιλντιρίμ!!, μου ψιθύρισε συνομωτικά ο Ορέστης.

Και με το δίκιο του. Ο άντρας που εισέβαλλε τόσο βίαια στον θάλαμο β' ήταν μυώδης και μεγαλόσωμος μα αυτό που τον έκανε τρομακτικό ήταν η κατάσταση του. Ο θυμός ορισμένες φορές μοιάζει άσβεστος, ικάνος να ισοπεδώσει κάθετι που αδικεί. Το Δίκαιο. Η απαίτηση του Δικαίου. Ο Νόμος.
Λένε πως ο Γιλντιρίμ δεν πείραξε τον ίδιο (δεν θα τολμούσε άλλωστε), όμως κανείς δεν ήξερε τί είχε συμβεί πραγματικά. Ο Τούρκος ήταν μέχρι εκείνη την στιγμή ο άτυπος αρχηγός του θαλάμου β'. Τα νιάτα του ήταν η εξουσία. Μα να που αυτή την μοιραία στιγμή τα νιάτα του είναι ανίκανα μπρος στην οργή του μανιακού άντρα.
Μια συστολή φάνηκε αντίδραση ανθρώπου γνωστικού. Φόβος?
Φοβάται ο Γιλντιρίμ?
Τότε πως βρέθηκε στον θάλαμο β'?

Ο μανιασμένος άντρας, σαν να είχε καταληφθεί απο δαίμονα, επιτέθηκε με γροθιές, κλωτσιές και άγρια χτυπήματα στον νεαρό Τούρκο μέχρι που οι Γνωστικοί τους χώρισαν.
Το δωμάτιο ηταν γεμάτο οργή και φόβο. Δίκαιο πουθενά. Πως να υπάρξει Δίκαιο στον θάλαμο β'?
Το Δίκαιο είναι για τους Γνωστικούς.

(Σ)ούλα

2010-11-27T00:06:00.006+02:00

Η αλήθεια είναι πως ψιλοτρόμαξα...!
Η Σουλάρα απ' τα Σεπόλια φαίνεται να ενοχλήθηκε που πάρκαρα πάνω στην πλαστική γλάστρα που είχε απλώσει φαρδιά-πλατιά έξω απ' το σπίτι της για να κρατήσει την θέση παρκαρίσματος στον γιό...
Θεέ μου, ήταν όντως τρομακτική! Κατευθυνόταν προς το μέρος μου κραδαίνουσα γαλή ράτσας σπανιοτάτης εξ Ανατολών, και φοβερίζοντας με, μου δήλωσε με τόνο εμφατικό: Ρε πουσταρά, τυφλός είσαι? Ενώ κατευθυνόταν προς το μέρος μου παρατηρούσα το τέρας που επρόκειτο να αντιμετωπίσω. Γύρω στα 50, χοντρή, με στήθος καλοταϊσμένης αγελάδας και φορώντας μια γαλάζια ρόμπα με λουλουδάκια έμοιαζε σύμφωνη με το σεπολιώτικο τοπίο. Απο την άλλη, το λευκό γατί Βιρμανίας που κρατούσε (και κόντευε να πνίξει στα βυζιά της) φαινόταν τόσο αριστοκρατικό..Απο πού να το είχε βουτήξει άραγες...αναρωτήθηκα.
Πρίν προλάβω να τελειώσω τον συλλογισμό μου, είχα δεχτεί μια βελούδινη σφαλιάρα στο πρόσωπο!!
Με χτύπησε με το γατί στα μούτρα! Πόνος κοφτός, αριστοκρατικός, ράτσας...
Η αλήθεια είναι πως το περιστατικό τελείωσε γρήγορα καθώς ανταπόδωσα με κλωτσιά στον κακοσχηματισμένο της κώλο (της Σουλάρας, όχι της γάτας) και έφυγα. Σκέφτομαι όμως πόσο πιο επίπονο θα ήταν να δεχόμουν την σφαλιάρa απο κάτι που καθαρίζει κρεμμύδια, αλλάζει κανάλια και ψηφίζει Αντρέα...το βρωμερό χέρι της Σουλάρας.
Oh mon dieu...και σκούπισα, αγαλλιών, την πληγή...

...()...

2010-11-10T22:31:00.002+02:00

Με αφορμή την συζήτηση που είχα με έναν φίλο θυμήθηκα πάλι τον Υπολυδικό μου Κρότο. Αυτήν την ήσυχη γωνιά του ιστού που δεν υπάρχουν φωνές, ειδοποιήσεις, μάσκες, αμήχανα γέλια και φασαρία. Δεν υπάρχουν φώτα εδώ. Μόνο σκόρπιες σκέψεις και θραύσματα. Ίσως ο απόηχος κάποιων κρότων...

Ελλάς, η χώρα των κραυγών. Όλα ακούγονται δυνατά. Ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα λέγονται με τρόπο που σου τρυπάνε τ' αυτιά, σαν να ειπώθηκε μια Αλήθεια μεγάλη που πρέπει να ακουστεί. Το κακό είναι πως δεν ξέρουμε ούτε αν είναι Αλήθεια, ούτε αν πρέπει να ακουστεί. Ίσως αν αναρτηθεί στο wall να αποκτήσει μια υπόσταση. Το wall μοιάζει να είναι το σύμβολο της γενιάς μου, το πρόσωπο, το τρομαγμένο βλέμμα και η Κραυγή μας. "Είμαι...", "κάνω...". Ούτε ο Edvard Munch δεν θα την αποτύπωνε καλύτερα.
Εγώ θα θυμάμαι πως η Γραφή (όπως ο Έρωτας, η Τέχνη και το Μίσος) είναι ψίθυρος και πρέπει να κάνεις ησυχία για να την ακούσεις...
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μυημένος. Δεν είναι διαδικασία. Είναι απλώς ενα ένστικτο...

12 μέρες...

2010-08-31T21:47:00.003+03:00

...που τέλειωσαν.
Πάλι πίσω. Και μετά? Πάλι εδω.
Αυτές οι μικρές δόσεις καθημερινότητας δεν μου κάνουν καλό. Ζω τρέχοντας. Κάνω τα πάντα τόσο γρήγορα που ξεχνώ να μετανιώσω, να πώ τα "όχι" και τα "ευχαριστώ" που θέλω.
Κατάλαβα μετά απο τόσους μήνες πως δεν μου έλειψε ποτέ η Αθήνα, οι φίλοι κι Εκείνη. Απλώς έχω χάσει προσωρινά τον τόπο, τον χρόνο και κυρίως τον τρόπο που έμαθα να ζω.
Σπεύδω βραδέως...για να μάθω να βλέπω τους γύρω μου όπως πραγματικά είναι.
3 μήνες κι πολλά μοιάζουν να άλλαξαν. Άλλαξαν?
Τέλος πάντων.
Επειδή δεν νιώθω τον υπολυδικό ως πολυχρωμο ημερολόγιο καλοθρεμμένου πλουσιοκόριτσου, θα σταματήσω εδω. Το "πλοίο άσπρο σαν ψυγείο" με περιμένει στον Περαία (τί μπανάλ!). Ελπίζω να κάνουν το ίδιο και όλοι όσοι θέλω όταν επιστρέψω απ' το ΠλΩτΟ πΟρΝεΙο.

Η έχουσα λευκό χιτώνα να δίδει....

2010-07-21T16:33:00.004+03:00

...Tης άρεσε να μιλά με παρενθέσεις. Να μπερδεύει, να ξεφεύγει, να επιδεικνύεται στους δυο, αριστερόστροφα λοβοτομημένους, ακροατές της. Έμοιαζαν χαμένοι στα λόγια (και οχι μόνο) της μικρής φοιτητριούλας. Στο φοιτητόστεκο. Καλοκαιριάτικα.
Καθόμουν στο διπλανό τραπέζι και ως σωστός ανθρωπολόγος, κρυφάκουγα. Ντροπή? Καμία.
Δεν καταλάβαινα το θέμα τους γιατί η alternative rock που ταλαιπωρούσε τα αυτιά μας μού στερούσε την χαρά να την ακούω. Ευτυχώς όμως, η Φύση, ο Θεός, το Αγιο πνεύμα και καμιά 10αριά άλλοι Αγιοι μου έδωσαν εκτος απο ακοή και όραση. Θα καταριόμουν την μοίρα σε όποιους δεν μπορούσαν να την δουν. Ψηλή, μελαχρινή, γυμνασμένη και με υπέροχα κατάμαυρα μάτια. Ενας πετυχημένος συνδυασμός ανατολίτισσας καλλονής και γαλλίδας τροτέζας. Το άψογο μαύρισμα της και το επιμελημένο πεντικιούρ υποδήλωναν καταγωγή και γούστο. Τότε τί γύρευε στο ίδιο τραπέζι με τους ξελιγωμένους λεχρίτες της Αριστεράς και της Προόδου? Τί προσπαθούσε να εξηγήσει σε δυο κατεστραμμένους που πρόσεχαν μόνο αυτό που πρόσεχα κι εγω? Το λευκό t-shirt της που εμοιάζε να γατζώθηκε τυχαία ή πρόχειρα πάνω στο κορμί της ήταν ίσως το μόνο που μας απασχολούσε. Η άδικη μοίρα της αντρικής μας φύσης. Την παρακάμπτεις και εξιλεώνεσαι ή την αγνοείς και πουστεύεις(sic)
Κάθησα αρκετή ωρα και παρακολουθούσα την αφύσικη επικοινωνία με τα δυο άπλυτα υπανθρωπίδια. Κάποια στιγμή οι δύο τύποι έφυγαν. Λύτρωση.
Έμεινε για κάποια ώρα μόνη της, τακτοποιώντας φακέλους στο τραπέζι. Κάποια στιγμή γύρισε προς το μέρος μου. Δεν φάνηκε να διστάζει.
- Μπορώ να σε απασχολήσω για λίγο? μου είπε.
Το ρήμα της δεν μου άρεσε καθόλου.
- Φυσικά, κάθισε.
Το βλέμμα της ήταν σκοτεινό χωρίς ίχνος θηλυπρεπούς συστολής. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της είχαν διασταλλεί τόσο που νόμιζα πως ή θα με βίαζε (φευ!) ή θα με έγδερνε.
-Μας άκουγες πριν?
Πάγωσα όμως το έμφυτο θράσος μου υπαγόρευσε την αλήθεια.
- Φυσικά. Απάντησα και στο μυαλό μου την είχα ήδη πάει σπίτι μου.
-Οπότε θα συμφώνησες με αυτά που έλεγα...
Η αλήθεια είναι πως συμφωνούσα απολύτως ότι είχε την πιο φιλήδονη κατατομή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Συμφωνούσα επίσης πως το λευκό της φανελάκι ήταν του στυλ "βάλε-βγάλε" δίς ή και τρις ημερησίως.
Δεν είχα ακούσει όμως λέξη απο αυτά που έλεγε στους λεχρίτες. Άκουσα μόνο κάτι ασυνάρτητες προτάσεις περί ειρήνης, πολέμου, βίας και αλληλεγγύης υπέθεσα όμως πως το θέμα τους σχετιζόταν με κάποιο μάθημα κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου. Κάθε φορά μάλιστα που τα δύο άξεστα φοιτητούδια επιχειρούσαν να την διακόψουν, εκείνη άλλαζε θέμα και επανερχόταν σε αυτό που ήθελε να πει σχεδόν αποπλανητικά. Φαλλοκοπτικός ρεαλισμός.
Αυτή η αναδρομή μου όμως καθυστερούσε την απάντηση μου στην σαφέστατη ερώτηση που μου είχε υποβάλλει. Συμφωνούσα?
-Φυσικά , απάντησα.
Δεν μίλησε. Άνοιξε μόνο τον φάκελο που ετοίμαζε νωρίτερα και έβγαλε μια εφημερίδα.
Στραβοδιάβασα "Σκοπιά".
Μάρτυρας του Ιεχωβά?
Δουλεύει για τον Θεό?
Πόσα της δίνει? (μάλλον την προπλήρωσε αν κρίνω απο την εμφάνιση της)
Άρχισε να μου μιλά με παρενθέσεις...O Θεός, οι Γραφές, ο πολεμος, η ειρήνη, ο έρωτας και το λευκό της μπλουζάκι. Η πείνα, η αδικία, η εξιλέωση, ο Ιούδας και το μεθυστικό άρωμα του ατέλειωτου λαιμού της. Όλα συνδέονταν νομοτελειακά. Βρήκε ο Ιεχωβάς Προφήτη. Βρήκε λεχρίτες ο Προφήτης...και ήμουν ενας απ' αυτούς.
2000 χρόνια τα ίδια.
Έφυγα με την "σκοπιά" παραμάσχαλα, γεμάτος δουλικότητα, χωρίς εγωϊσμό, αξιοπρέπεια και αντρισμό. Έχω 6 αισθήσεις γεμάτες απο Εκείνη...

Ημέρα 153...

2010-07-09T16:24:00.006+03:00

...5 μήνες στον ΕΣ.
Δεν πρόκειται να κάνω ανασκό(λο)πηση θητείας. Θέλω μα δεν μπορώ. Το μυαλό μου έχει κολλήσει στο πρωινό της 8ης Φεβρουαρίου. Τον καφέ που ήπια με την οικογένεια και εναν φίλο πριν παρουσιαστώ στο Κέντρο. Μοιάζει να είναι η τελευταία μου ανάμνηση. Τα υπόλοιπα μοιάζουν να είναι μια συνεχόμενη συγκεχυμένη ψευδαισθηση.
153 μέρες μετά... κι ακόμα στο νησί. Νησί? Δεν νομίζω. Νησί είναι η Σκιάθος, η Μήλος και η Σαντορίνη. Μια άνυδρη περιφραγμένη ουτοπία με cafe, ξεκώλια και φαντάρους δεν είναι νησί. Είναι ΠλΩτΟ ΜπΟυΡδΕλΟ για ναυαγούς.
Ημέρα 153: Ξυπνώ στις 6 βρίζοντας τα Θεία για να μην προσβάλλω καποιον που δεν φταιει.
Ημέρα 153: Δουλεύω (με την βιβλική έννοια) για τον στρατό. Δεν έχω ιδέα τί κάνω. Ούτε οι υπόλοιποι.
Ημέρα 153: Εχω ακούσει ήδη 2 καλά αστεία, 4 ιστορίες θητείας, 12 ψέμματα, δεκάδες παράπονα και μόνο μια αλήθεια.
Ημέρα 153: Η πιτσιρίκα στην απέναντι πολυκατοικία συνεχίζει να με κοιτάζει. Εύκολο να με μπερδεύει με άλλον. Είμαστε όλοι ενας.
Ημέρα 153: Καθαρίζω το άκαπνο g3a3 μου. Λένε να του φέρομαι όπως στην γκόμενα μου. Θα το στείλω στην Αθήνα και θα το ποτίσω υπομονή.
Ημέρα 153:...και ο ήλιος καίει(...)Εχω μαυρίσει λες και πουλάω καρπούζια στην Ηλεία. Δεν με νοιάζει. Τα μάτια παραμένουν πράσινα και το βλέμμα καθαρό.
Ημέρα 153: Είμαι σκοπός κεντρικής πύλης και στις 4 το ξημέρωμα αναρωτιέμαι για ποιον λόγο είμαι εκεί. Για να μην μπαίνουν οι έξω ή για να μην βγαίνουν οι μέσα? Ο ημιλιπόθυμος δόκιμος στην πύλη δεν φαίνεται πρόθυμος να απαντήσει σε τέτοια κλισέ.

Ημέρα 153: Η τελευταία μου σκέψη πριν κοιμηθώ ήταν πως πέρασαν 153 μέρες απο τον καφέ της 8ης Φεβρουαρίου με τους γονείς μου. 121 και σήμερα και δεν ξαναγράφω για στρατό. Θα έγραφα αν μου άρεσε ή αν τον μισούσα. Εγώ απλώς δεν τον καταλαβαίνω.

2010-04-14T18:27:00.005+03:00

We have the right to remain violent...and hope.

Πολύς ο ντόρος για την βία. Στην tv, στο αμφιθέατρο, στην πλατεία, στον πρωϊνό καφέ της αστικής λούμπεν ελληνόρατσας. Όλοι την ασκούν, όλοι την απαρνιούνται, μερικοί την υμνούν,κανείς δεν την γνώρισε ποτέ. Ισως γιατί δεν υπάρχει στην αγνή μορφή της.

Όχι εδώ...

Τρυπώνει που και που στις καμμένες παιδικές κλίνες της Καμπούλ, στα νοτισμένα κρεβάτια του νεορκέζικου γκέτο, στα μάτια των μέθυσων και των τρελών, στο παγωμένο βλέμμα Της. Σέρνει με ορμή την Τέχνη πίσω απ' την σφαίρα του στρατιώτη, συνθέτει αρμονικά τις πολεμικές ιαχές.

Δεν γνώρισα ποτέ την βία, και ούτε μίλησα ποτέ γι' αυτήν ως πρωτοετής πασιφιστής φοιτητάκος. Δεν εχω ιδέα αν υπάρχει και ούτε θέλω να μάθω. Αρκεί να κλείσω την tv και χάνεται απο μπροστά μου το θλιβερό απείκασμα της που μου πλασάρουν.
Αρκει να κλείσω την tv, τα μάτια μου. Να σκύψω το κεφάλι μου αμήχανα. Μόνο αυτό αρκεί...

2010-03-07T16:20:00.002+02:00

"Αμμος-Υδωρ" αναγράφουν τα δυο κόκκινα, σκουριασμένα δοχεία στον τοίχο. Η λέξη "άμμος" με ξενίζει στην βροχερή νύχτα και ο τεράστιος λευκός προβολέας που φωτίζει τον τοίχο πίσω μου δεν με βοηθά να ξεχάσω οτι είναι περασμένα μεσάνυχτα
Ανάμεσα στα δυο δοχεία στέκει μια σκυθρωπή σκιά. Απείκασμα ενος σκυμμένου κεφαλιού απο το βάρος του κράνους και τις διαταγές. Ενα ολοστρόγγυλο κεφάλι δίχως πρόσωπο και ψυχή.
Δεν έχω όνομα, είμαι ο σκοπός της αποθήκης. Εχω σκιά όμως να μου θυμίζει πως είμαι ακόμα ενα μικρό παιδί που ξύπνησε το βράδυ για να φυλάξει με άδειο όπλο μια αποθήκη με συναγερμό. Σκοπός-στρατός-Αμμος-Υδωρ και η σκιά μου, η οποία είναι η μόνη που δεν ταιριάζει σε όλο αυτό το σουρεάλ σκηνικό.
Ήταν 3 το χάραμα και αποφάσισα να μην σταματήσω ποτέ να κοιτώ την μαύρη σκυθρωπή σκιά μου. Να μου θυμίζει κάθε νυχτιά πώς είμαι Ανθρωπος, οχι σκοπός.

Ο Καραγκιόζης στο Μέτωπο

2010-01-14T17:55:00.003+02:00

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΤΟΥ 1940. ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΨΩΜΑ ΠΟΥΝΤΑΤΟΡΙ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΕΜΠΕΣΙΝΑ

Είναι δυο μέρες τώρα που το χιόνι πέφτει πυκνό και οι Ιταλοί έχουν πάψει να βομβαρδίζουν τις ελληνικές θέσεις με το βαρύ τους πυροβολικό. Η απόλυτη ησυχία, αντί να ηρεμεί, κρατάει τα νεύρα σε υπερένταση στις ελληνικές θέσεις, οι οποίες έχουν προκεχωρημένα φυλάκια, αλλά το έδαφος και η διαμόρφωσή του δεν ευνοεί την ανάπτυξη ούτε επιθετικών σχεδίων ούτε εξασφαλίζει αμυντικές στρατηγικές. Στον πιο προχωρημένο λόχο, κοντά στα πρανή του υψώματος, αλλά μέσα στο βεληνεκές του εχθρικού πυροβολικού και σχεδόν με αιθρία, ορατός στόχος του οι Έλληνες στρατιώτες, έκθετοι στα κρυοπαγήματα και ψειριασμένοι έως τον λαιμό, άγρυπνοι, χωρίς εφοδιασμό εδώ και μια εβδομάδα περιμένουν την τελική επίθεση των Ιταλών.

Ο λοχαγός, ένας Ρουμελιώτης ντόμπρος και νηφάλιος σαραντάρης, έχει αντιληφθεί και τον εχθρικό κλοιό και τα ενδεχόμενα μιας επίθεσης και την καταθλιπτική κατάσταση των στρατιωτών του. Μέσα στο πρόχειρο αμπρί του έχει καλέσει τον υπολοχαγό και δύο ανθυπολοχαγούς, τους λοχίες και τους δεκανείς. «Αν μπορούσαμε να τους απασχολήσουμε με κάτι», είπε ο λοχαγός. «Δεν υπάρχει κανένας μουσικός, κανένα ακορντεόν, μια φλογέρα, βρε αδερφέ, να στήσουμε μια πρόχειρη γιορτή, να πούμε όλοι μαζί τα κάλαντα, να ξεχαστούμε;». «Μουσικό δεν ξέρω και δεν άκουσα κανένα όργανο μήνες τώρα», είπε ο λοχίας. «Σταθείτε, αυτό είναι», είπε ένας Πειραιώτης ανθυπολοχαγός. «Έχω στη διμοιρία μου έναν Καραγκιοζοπαίχτη, πολύ γνωστό στον Πειραιά, τον Μίμαρο. Ένα πανέξυπνο μούτρο, αν και λίγο ζευζέκης. Αλλά τι μπορεί να κάνει χωρίς τα εργαλεία του;». «Πήγαινε να τον φωνάξεις αμέσως», πρόσταξε ο λοχαγός. Σε λίγο φάνηκε στη θύρα της σκηνής ένας αλλοσούμπαλος φαντάρος, κοντόχοντρος, με αρχινισμένη φαλάκρα, κόκκινη μύτη και μαύρο μουστάκι, όχι άψογα ντυμένος, πράγμα συνηθισμένο στις συνθήκες εκείνες, αλλά σ΄ αυτόν η ακαταστασία έμοιαζε μάλλον γονιδιακή!!

«Είσαι πράγματι Καραγκιοζοπαίχτης, στρατιώτη;» ρώτησε ο λοχαγός. «Πώς σε λένε;». «Έχω την τιμή να παρουσιαστώ, στρατιώτης Δημήτρης Μεϊμάρογλου». «Μίμαρος, δεν είσαι, ρε;», ρώτησε ο λοχίας. «Είναι το παρατσούκλι μου και το καλλιτεχνικό», είπε υπομειδιώντας ο στρατιώτης. «Άκου με με προσοχή, φαντάρε», είπε ο λοχαγός. «Βρισκόμαστε, όπως όλοι αντιλαμβάνεστε, σε κλοιό και ο Θεός να βάλει το χέρι του πόσοι θα γλιτώσουμε αν οι “πετεινοί” ρίξουν πάνω μας χαλάζι τις οβίδες και τους όλμους. Ως Έλληνες δεν κιοτεύουμε, αλλά όπως θα ξέρεις κι από την Ιστορία του Δημοτικού, οι τριακόσιοι του Λεωνίδα πριν από τη μάχη στα Θερμοπύλια χτενίζονταν και σενιαρίζονταν για να πάνε όμορφοι στον Άδη και ο Διάκος, πιο πέρα από τα Θερμοπύλια, στην Αλαμάνα, πριν πλακώσει ο Ομέρ Βρυώνης χόρευε και τραγουδούσε με τα λίγα παλικάρια του και πιο πάνω στο Χάνι της Γραβιάς ο Οδυσσέας ο Ανδρούτσος περιμένοντας τον εχθρό έψηνε αρνιά και γλεντοκοπούσε. Εμείς όργανα να χορέψουμε δεν έχουμε, αρνιά να ψήσουμε δεν έχουμε ούτε λουτρά κι αρώματα να σενιαριστούμε. Παίξε, με Καραγκιόζη να γελάσουμε, να πάμε χαρούμενοι στο Χάρο». «Κύριε λοχαγέ», είπε ο Μίμαρος, «πώς να παίξω, δεν έχω εργαλεία, μπερντέ, φιγούρες ασετυλίνη, δεν έχω βοηθό». «Με τη φωνή, μονάχα με τη φωνή, μάστορα», είπε πετάγοντας ο Πειραιώτης ανθυπολοχαγός, «σ΄ έχω ακούσει να μιμείσαι τις φιγούρες διασκεδάζοντας τους φαντάρους στο συσσίτιο».

«Αν φτάνει αυτό, μετά χαράς», είπε ο μάστορας. «Τι θέλετε, τον Καραγκιόζη Νύφη, Γραμματικό, τον Κατηραμένο Όφι, τη Νίλα του Δράμαλη ή τον Καπετάν Γκρη; Εκτός αν πεθυμάτε τον Καραγκιόζη Προφήτη». «Αυτό», είπε ο λοχαγός. «Πες καμιά καλή προφητεία και για το πεπρωμένο μας. Δώσε ελπίδα». «Εντάξει, κύριε λοχαγέ. Και πού θα παίξω;». «Εδώ, δίπλα στο μαγκάλι με τους κυρίους αξιωματικούς τριγύρω και τους φαντάρους απ΄ έξω, δεν χωράνε μέσα. Ευτυχώς που το χιόνι αραίωσε».

Οι αξιωματικοί αμολήθηκαν στο στρατόπεδο και ξεσήκωσαν τους στρατιώτες, οι οποίοι δύσθυμοι, κουρασμένοι και άγρυπνοι, αξύριστοι, με το ζόρι μαζεύτηκαν έξω από το αμπρί του λοχαγού. Ο Μίμαρος κάθησε πάνω σ΄ έναν ενσωματωμένο βράχο στη σκηνή και χωρίς φιγούρες, χωρίς μπερντέ, χωρίς κλαρίνο άρχισε να «παίζει» τον Καραγκιόζη Προφήτη. Περνούσε από τη μια φωνή στην άλλη και για όσους τον έβλεπαν (οι αξιωματικοί, οι στρατιώτες μόνο τον άκουγαν) κουνούσε με επιδεξιότητα τα χέρια του χειριζόμενος φανταστικές φιγούρες. Είχε κέφια, οίστρο, ευρήματα, λεκτικό χείμαρρο, ξεκαρδιστικές ατάκες και το υπέροχο λαϊκό χιούμορ, την ειρωνεία και την αριστοφανική ευφορία του ελληνικού Θιάσου Σκιών.

Οι φαντάροι και οι αξιωματικοί σιγά σιγά λύθηκαν, παραδόθηκαν στη γοητεία του αρχιμάστορα και αφέθηκαν στις παιδικές τους αναμνήσεις, όπου ο Καραγκιόζης κυριαρχούσε στη λαϊκή διασκέδαση, μεγάλων και μικρών.

•Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, TA NEA, Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Χάτεμ

2009-12-28T00:25:00.005+02:00

"Τί πιο όμορφο απο ενα παραμύθι;" συνηθίζουν να λένε στην Ανατολή.
Γιατί σε αυτό μαθαίνεις λάθη που δεν πρόκειται να κάνεις, βρίσκεις αυτό που η λογική σου στέρησε και, στην βραχνή φωνή του αφηγητή στηρίζεις κάθε σου ανάσα.
Αυτό μας εμπιστευόταν συνομωτικά ο Χάτεμ, ο Δάσκαλος της αφήγησης. Συνήθιζε να διαλέγει ενα μέρος έξω απ' το τζαμί στο Al meidani και κάθε Παρασκευή, μετά την μεγάλη προσευχή, χτυπούσε ενα παλιό ξύλινο δοκάρι που σήμαινε την αρχή της ιστορίας.
Αμέσως τότε, παλάτια μακρινά, Πέρσες άρχοντες, όμορφες κόρες, ο πολυχρονεμένος Πατισάχ και αρχαία αερικά της Βαβυλώνας ξεπλέκονταν μπροστά στους περαστικούς. Η γέρικη φωνή του Χάτεμ άλλαζε, σαν να ταξίδευε στο χρόνο. Το βλέμμα του ήταν ζωντανό και διαπεραστικό, ένιωθες να κοιτά πότε με την επιπολαιότητα του πρίγκηπα της Βαγδάτης, πότε με την σοφία του γέρου μύστη της Ανατολής...
Όλοι γνώριζαν τον Χάτεμ, είτε απο τις ιστορίες στα μεϊντάνια του Καϊρου είτε απο την διδασκαλία του στους μεντρεσέδες. Γυρνούσε πάντα με το παλιό ξύλινο δοκάρι που χτυπούσε με ενα μικρό σκαλιστό μαχαιράκι για να ξεκινήσει.
Ενα παραμύθι για λίγες λίρες...
Με συμπαθούσε αρκετά. Τού άρεσε να μου μιλάει για την ανωτερότητα του αραβικού τρόπου σκέψης και δεν έπαυε να με επιπλήττει για την απανθρωπιά της Δύσης. Λάτρευε τον σεβασμό ενος δυτικού στον λόγο του. Αρκετές φορές μάλιστα προσπαθούσε να μιλήσει στην γλώσσα μου βασισμένος στα λίγα ελληνικά που του έμαθε η μάνα του στην Αλεξάνδρεια. "Χάτεμ σημαίνει Γενναιόδωρος", έλεγε.
Έχουν περάσει τόσα χρόνια απο τότε και αναλογίζομαι πώς ο Χάτεμ έμοιαζε σαν να ξεπήδηξε απο διήγημα του Μαχφούζ. Ανθρωπος πιστός, αφοσιωμένος, που προβληματικά ενσωματώνεται στα νέα ήθη της εποχής του. Τόσα χρόνια έχουν περάσει και ακόμα ακούω αυτόν τον ξύλινο χτύπο που , παβλωφικά πια, μου δίνει ελπίδα σε κάθετι καινούριο που ξεκινώ. Ίσως σε 100 χρόνια, αυτός ο γέρος δάσκαλος να περιέγραφε καλύτερα την εποχή μας απ' τους ιστορικούς. Ίσως να επέλεγε ήρωες διαφορετικούς απο αυτούς που θεωρούμε τώρα.
Είμαι όμως πλέον μακρυά και ίσως ο Χάτεμ δεν υπάρχει, μα θα δοξάζω τον Αλλάχ που τον ονόμασε Χάτεμ.

Aρχειοθετώντας αναμνήσεις

2009-11-06T00:32:00.004+02:00

Αν θέλει κάποιος να ανθολογήσει όμορφες στιγμές, ο νούς του περιέργως εύκολα θα ψάξει και θα βρει. Και οχι μόνο βρίσκει αλλά για κάποιον λόγο ομορφαίνει τις αναμνήσεις, αφαιρεί τις βαρετές πτυχές τους, διώχνει την λύπη ή την συνέπεια τους. Έτσι, αναπολούμε, νοσταλγούμε την τελευταία εικόνα της χαράς, ερχεται πάλι στο στόμα η γεύση του φιλιού, γεμίζουν τα ρουθούνια μας Chanel αιθαλομίχλη και ακούμε πάλι τις Σειρήνες.
Ολα πλασμένα αγγελικά.
Όλα πλασμένα ονειρικά στην τσιμεντένια γη της επαγγελίας, την Αθήνα.

Μα τί σκέψεις κι αυτές?

Μου είναι πλέον κάτι σαν παθολογικό νόσημα, να κάνω ολη αυτή την φιλοσοφική αυτοαναφορικότητα, κάθε φορά που περιμένω κάποιον που έχει αργήσει.
Έτσι λοιπόν και πριν μερικές μέρες περίμενα κάποια στο Σύνταγμα. Ήταν πρωί και είχε αργήσει (ή μήπως είχα πάει νωρίτερα;). Η έμφυτη κατάρα της παρατήρησης κάνει ανυπόφορη την αναμονή. Τί να αισθανθείς? Τί να πρωτοκοιτάξεις?
Τον γιάπη που τρέχει?
Τον σιμιτζή που δίνει ρέστα?
Τις κοπελιές που γελούν?
Τους καφέδες που κρυώνουν?
Την βροχή που δυναμώνει?

Όλα μοιάζουν φυσιολογικά και ο χρόνος μοιάζει να σταματά μόνο στο παγκάκι που κάθομαι εγω.
Μια ανάμνηση της Αθήνας, με μένα λίγο έξω απο αυτήν. Αν ήμουν μέρος της δεν θα την θυμόμουν. Ο Πακιστανός που προσπαθεί τόση ώρα να μου πουλήσει ομπρέλλα με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Κάποια περιμένω και έχει αργήσει. Βρέχομαι.
Ίσως σε λίγα χρόνια να λέω πως μου χάρισε τελικά την ομπρέλλα ως ένδειξη ανθρώπινης αλληλεγγύης. Ο νούς ομορφαίνει την ανάμνηση.
Η γυναίκα που περίμενα ήρθε.
Μην με κάνεις ποτέ ξανά να περιμένω...

Εθνογραφικές σπουδαστικές ταινίες μικρού μήκους

2009-09-26T17:10:00.004+03:00

Σκεφτόμουν πολλές φορές ως φοιτητής τον γόνιμο διάλογο της ανθρωπολογίας με την έβδομη τέχνη. Η κάμερα λειτουργεί ως πρίσμα μεταξύ των ανθρωπίνων εκφάνσεων της κοινωνίας και της δικής μας οπτικής.
Δεν είναι απλά ενα μέσο. Είναι η επαναδιαπραγμάτευση της εθνογραφίας και η ζωντανή απόδειξη πως η επιτόπια έρευνα έχει πλέον χρώμα και ζωντάνια. Τί αξία έχουν άλλωστε οι λέξεις όταν ο άνθρωπος πολλές φορές εκφράζεται με την σιωπή;
Ποιός ο λόγος να περιγράψεις ενα ταφικό έθιμο αν δεν μπορείς να απεικονίσεις τα πρόσωπα των πενθούντων;
Τί κι αν γράφεις για κάποιο τελετουργικό χορό αν δεν μπορείς να δείξεις την κραυγαλέα εφηβική έξαρση των χορευτών του;

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Χαίρομαι που το internet αναπαράγει αυτήν την θαυμαστή προσπάθεια (που μετράει περίπου 80 χρόνια ζωής...) έστω και σε περιορισμένο επίπεδο ακόμα.

Σας παραθέτω κάποιες εθνογραφικές ταινίες μικρού μήκους απο φοιτητές του πανεπιστημίου Goldsmiths του Λονδίνου. Για ανθρωπολόγους και οχι μόνο...

Silas Michalakas, Return to Spina Longa
Taku Kawamura, Going back home
Sean Foley, Kafkanestan
Eugene Smith, Modern Pagans

(Κάντε κλίκ πάνω στο όνομα της ταινίας για να την παρακολουθήσετε)

Τηλεμάχοι και τηλελάτρες

2009-09-21T23:33:00.005+03:00

Δεν συνηθίζω τα πολιτικά σχόλια στον Υπολυδικό Κρότο, όμως θα μου επιτρέψετε να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου για την τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών (debate το λέμε στην Φωκίδα).
Ακούμε συχνά τα τελευταία χρόνια τις αμφιβολίες κάποιων για την αναγκαιότητα και την όποια συνεισφορά αυτής της τηλεοπτικής πρακτικής. Ακραίες απόψεις μάλιστα χαρακτηρίζουν το debate μια ύστατη προσπάθεια αποπροσανατολισμού του εκλογικού σώματος και συμβολοποίησης των πολιτικών κομμάτων μέσα απο την προβολή των αρχηγών τους.
Με αυστηρά πολιτικη οπτική δεν διαφωνώ με την παραπάνω άποψη. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Το debate ταιριάζει απόλυτα στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είναι τόσο κίτς και μιντιακό όσο και η ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Είναι η επιτομή του φληναφήματος σε στενή χρονική φόρμα δευτερολέπτων. Σκεφτείτε το. Είναι τόσο κανονιστικό και περιοριστικό όσο και η καθημερινότητα μας. Μας ταιριάζει γιατί είναι ανούσιο και υπερβολικό, όπως εμείς.
Αν αποδεχτούμε πως τα ΜΜΕ είναι το σημείο σύγκλισης κοινωνίας και πολιτικής εξουσίας τότε μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως το μοναδικό ραντεβού του ψηφοφόρου με το κόμμα του είναι το debate. Πόσο μάλιστα όταν τους κανόνες του ραντεβού τους καθορίζουν τρίτοι (πετυχημένοι δημοσιογράφοι). Στα μάτια και την ιδιοσυγκρασία του μέσου ψηφοφόρου το debate φαντάζει σαν ποδοσφαιρικός αγώνας. Κατά την τραγική ειρωνία της τύχης, είναι ίσως το ίδιο καθοριστικό για την ζωή του όσο και ενα ντέρμπυ της Superleague.
Στο αγωνιστικό μέρος...ο Καραμανλής απολογούταν, ο Παπανδρεόυ υποσχόταν, η Παπαρήγα επαναλάμβανε, και οι άλλοι τρείς "παίζαν" με φακό και εντυπώσεις.
Το ερώτημα είναι το πως θα γίνουμε αντάξιοι της ψήφου μας. Πως θα καταφέρουμε να συμβάλλουμε στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους μας. Ποιά είναι η δική μας θέση στον πολιτικό ιστό; Ισως πρέπει να ξεσκονίσουμε τα Πολιτικά του γέρο-Αριστοτέλη, των διαφωτιστών και των σύγχρονων πολιτικών στοχαστών. Ίσως πάλι αρκεί απλά να μας πει κάποιος πως όταν θες Κράτος περιορίζεις την αλόγιστη ικανοποίηση των προσωπικών σου αναγκών και κοιτάς και τους διπλανούς.
Σε μια ιδανική κοινωνία σκεπτόμενων ανθρώπων, σε μια δημοκρατία μέσων και σωστής διανομής πληροφοριών, σε ενα πολιτικό σύστημα ευθύνης και ανθρωπισμού το debate είναι απλώς περιττό. Μέχρι τότε συντονιστείτε στα studio της ERT corp., και κραδαίνοντας σημαίες, χειροκροτήστε τους ...τηλεμάχους.

Μετρώντας ηλιοστάσια

2009-08-31T22:19:00.005+03:00

-Αν ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα το μισείς(;) τότε πως υπολογίζεις τον χρόνο;
-Μετρώντας ηλιοστάσια...
Ήταν η απάντηση νεοχίππη ειρηνιστή των καιρών. Οι φυσιοδίφες του άστεος, οι βιολόγοι του τσιμέντου. Ο wannabe Τζερόνιμο (καπνίζω φούντα αρα είμαι η Φύση) ξεστόμισε άθελα του την μόνη αλήθεια στην ζωή του. Μίλησε κοφτά, σχεδόν αυθόρμητα, ενω παράλληλα ξεσκέπαζε το πρόσωπο του απο τα φρεσκοπλεγμένα, λιγδιασμένα κοτσίδια του.
-Μα φυσικά...μετρώντας ηλιοστάσια, πώς και δεν το είχα σκεφτεί;
Θαυμαστή μονάδα μέτρησης του χρόνου το ηλιοστάσιο. Αρκεί για να θυμάσαι την ροή των εποχών, τους θανάσιμους καύσωνες, το παγερό κρύο που σου στέρησε η θέρμανση σου. Ορόσημα, δυό φορές τον χρόνο για να θυμάσαι τί έκαψες, πως φέρθηκες. Αλήθεια όμως...
Πώς θα μετρηθεί το ωράριο μου στην δουλειά;
Οι απλήρωτες υπερωρίες μου;
Η νυχτερινή σκοπιά στον Έβρο;
Η ορθοστασία μου έξω απο το σπίτι Της;
Το ραντεβού μου με τον ξυπόλυτο γιάπη;
Για όλα αυτά υπάρχει το ρολόι. Ο δίσκος του Σατανά με τρία τελώνια που κάνουν κύκλους. Δύο να ευλογούν την ώρα, ένα να καταριέται την στιγμή.
Η φύση μου έχει τόσο εκφυλιστεί που σκύβω το κεφάλι μου για να κοιτάξω την ώρα. Είναι μια μορφή άτυπης υποδούλωσης στον πόλεμο του Χρόνου. Μόνο τα παιδιά ορθώνουν το ανάστημα, σηκώνουν το κεφάλι και κοιτούν ψηλά...μετρούν ηλιοστάσια

2009-08-19T01:03:00.006+03:00

Rammstein-America

We're all living in America
America is wonderful
We're all living in America
America, America

When there's dancing I want to lead
even if you're whirling around alone
Let yourselves be controlled a little
I'll show you how it really goes
We're making a nice round dance
Freedom is playing on all violins
Music is coming out of the White House
and Mickey Mouse is standing in front of Paris

We're all living in America
America is wonderful
We're all living in America
America, America

I know moves that are very useful
and I will protect you from missteps
And whoever doesn't want to dance at the end
doesn't know yet that they must
We're making a nice round dance
I will show you the way
Santa Claus is coming to Africa
and Mickey Mouse is standing in front of Paris

We're all living in America
America is wonderful
We're all living in America
America, America

We're all living in America
Coca-Cola, Wonderbra
We're all living in America
America, America

This is not a love song
This is not a love song
I don't sing my mother tongue
No, This is not a love song

We're all living in America
America is wonderful
We're all living in America
America, America

We're all living in America
Coca-Cola, sometimes war
We're all living in America
America, America

Προσκύνημα στην Εσχατιά

2009-07-29T14:59:00.010+03:00

1,2,3,...

Οι τελευταίες στάλες της φθινοπωρινής μπόρας. Πόσο ηδονικά χαϊδευαν το λευκό, μαρμάρινο μονόστυλο που στεκόταν εγωιστικά σε αυτό το ορεινό κομμάτι γής. Σαν να μην έβρεξε. Οι σταγόνες γλίστρησαν στο λευκό μάρμαρο, ψηλάφισαν την λιτή αρχαία επιγραφή και χάθηκαν στο πετρώδες έδαφος του βουνού. Μια απλή στιγμή ανάμνησης.

Οι κάτοικοι των γύρω ορεινών χωριών αποκαλούν αυτό το μέρος Κολώνα ή Μονοστύλι. Βέβαια λίγοι έχουν έρθει εδω γιατί ακόμα και γι' αυτούς είναι δύσκολο να ανέβουν στο διάσελο του όρους και να τραβερσάρουν στις υψηλές πετρώδεις κορυφές του. Λίγοι βοσκοί το έχουν δει απο κοντά μα δεν αγγίζουν ποτέ την μια και μοναδική μαρμάρινη στήλη. Ισως απο σεβασμό, ίσως και απο φόβο καθώς οι μύθοι των αρχαίων μαρμάρων ξεφτίζουν πιο δύσκολα απο τα ίδια τα μάρμαρα. Τα αερικά και τα τελώνια κρατούν ακόμα λευκό το μονόστυλο.

Ένιωθα ήρεμος και ακμαίος. Το ανηφορικό μου ταξίδι φαίνεται πως δεν με κούρασε. Ποτέ δεν με κούραζαν οι ανηφόρες. Όταν όμως αυτές σταματούν, φαντάζομαι πως θα νιώθει κανείς άβολα αν δεν αντικρύζει κάτι στην κορφή. Έστω και μια αρχαία, λιτή μαρμάρινη στήλη. Κάτι που να διαφέρει. Μια ,αισθητικά διαφορετική, ανθρώπινη δημιουργία, φτιαγμένη απο τα χέρια θνητών, αδύναμων και ατελών όντων.

Δεν υπάρχει Θεός στο Μονοστύλι. Μόνο λευκό μάρμαρο και ανθρώπινος ιδρώτας. Δεν ζεί εδω ο Θεός και είμαι σίγουρος πως κάτι τέτοιο θα γράφει και η επιγραφή στο μάρμαρο που η παλαιότητα της και οι γνώσεις μου δεν μου επιτρέπουν να την διαβάσω.

Άρχισε να ψιχαλίζει. Ησυχία. Το ζεστό υδάτινο άγγιγμα της με κάνει να ηρεμώ, να διώχνω τις ενοχές και τις αμαρτίες μου. Ουράνιος αγιασμός βρέχει στον τάφο των Θεών. Νεκροί κείτονται οι Θεοί στο Μονοστύλι.

Μιας μέρας...

2009-07-24T23:27:00.010+03:00

Τελικά ο χρόνος είναι σχετικός. Πάντα είχα ενα θέμα με τον χρόνο, τον καιρό, την ακμή και την πτώση. Με κουράζει εξαιρετικά η προσπάθεια κατανόησης του. Γι'αυτό επιλέγω συνήθως να νιώθω αυτή τη χειμαρρώδη ροή του χρόνου με όσο το δυνατόν λιγότερη απώλεια φαιάς ουσίας. Αλήθεια, επιχείρησες ποτέ να απαξιώσεις το ρολόι σου;

Αλεξανδρούπολη. Θυμήθηκα τον πατέρα μου που μιλούσε για τις "απλωταριές" των ελληνικών κωμοπόλεων. Τους πολύβοους δρόμους, στα πλακόστρωτα των οποίων καθρεπτίζονταν οι περιπτύξεις των νέων, το νυφοπάζαρο, τα πνιχτά γέλια των κοριτσιών και τα παιχνίδια των νηπίων. Η βραδυνή αγορά της επίδειξης όλων των ηθών.

Ήμουν τυχερός που κατόρθωσα να παρατηρήσω έστω και αυτά στην Αλεξανδρούπολη. Το λευκό απαλό ύφασμα που την έντυνε μου αποσπούσε την προσοχή. Είδα στα μάτια της πως το καταλάβαινε. Συνέχισα να φλυαρώ. Κάτω ακριβώς απο τον φάρο, στο ήθος της απλωταριάς, την ώρα που ο χρόνος δεν μετρά.

"Όλα κυλούν και τίποτα όταν μακριά θα φεύγεις."

υ.γ: Αυτή η πόλη μου έμαθε να λέω την λέξη "φιλοξενία" με προφορά βαριά, θρακιώτικη. Ετσι θα καταλαβαίνω το αληθινό νόημα της.

Περιμένοντας την σήψη

2009-06-08T13:11:00.015+03:00

Όρος κλειδί για την σημειολογική κατανόηση του παρόντος κειμένου αποτελεί η αγροτική τακτική της αγρανάπαυσης. Αν και είμαι σίγουρος, μορφωμένε μου αναγνώστη, πως γνωρίζεις τί είναι η αγρανάπαυση, θα παραθέσω εναν σύντομο ορισμό της για λόγους τυπικότητας.

"Αγρανάπαυση ονομάζεται η προσωρινή διακοπή της καλλιέργειας ενός αγρού για να αποκτήσει ξανά την παραγωγικότητα του.Συνήθως διαρκεί ένα χρόνο και εξαρτάται απο το είδος του εδάφους και τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν. Η αγρανάπαυση είναι περισσότερο αναγκαία στους αγρούς που εφαρμόζεται εντατική μονοκαλλιέργεια που έχει ως αποτέλεσμα την "κατανάλωση" των θρεπτικών συστατικών του εδάφους."

Το καρποφόρο χωράφι της Δημοκρατίας.. Ξανά και ξανά. ..αιώνες τώρα. Είναι ενα φαινόμενο αυστηρά προσαρμοσμένο στην εποχή. Δεν δίνω στην δημοκρατία και τους θεσμούς μυστικιστικές ή θεϊκές διαστάσεις καθώς θα ήταν προβληματικό και αντίθετο με τις αρχές της δημοκρατίας για ορθολογικό έλεγχο και κριτική. Επισημαίνω απλώς τον διαχρονικό της χαρακτήρα.Το "ελληνικό χωράφι" έχει και τα ανάλογα προβλήματα αν αναλογιστούμε την τελευταία πρόταση του ορισμού που παρέθεσα παραπάνω: "...Η αγρανάπαυση είναι περισσότερο αναγκαία στους αγρούς που εφαρμόζεται εντατική μονοκαλλιέργεια που έχει ως αποτέλεσμα την "κατανάλωση" των θρεπτικών συστατικών του εδάφους."

Αυτό είναι και το πρόβλημα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, η "μονοκαλλιέργεια" , που έχει εξαντλήσει όλα τα αποθέματα για ανάπτυξη, νόηση, πολιτισμό, καρποφορία. Φύονται σκάνδαλα, θερίζουμε διαφθορά, φέρνουμε ευρωπαϊκα λιπάσματα για την ανάπτυξη φρούτων και με αυτά ταϊζουμε ζιζάνια και αρρώστιες. Εξαντλείται η γη. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ζιζάνια, σάπια φρούτα εκ Ρωσσίας και αγγουράκια Νυρεμβέργης. (Α...!βρήκα και ενα Converse, ποιανού είναι, Αλέξη;). Τί φυτρώνει σε τούτο τον αγρό, κουλτουριάρη αναγνώστη;

Απέχω. Θα αφήσω το χωράφι να σαπίσει. Έτσι θα αναγεννηθεί η γη. Να σαπίσει ο αγρός, χώμα είναι...καρπούς θα βγάλει ξανά.

Σαπίστε τον αγρό . Αγρανάπαυση. Αποχή.

Πίκωλο

2009-05-02T00:17:00.005+03:00

Τέσσερεις λέξεις τσέπης
παναγιοτάτης νοήμονος σκέψης
αντάλλαγμα...
Ερινύες, δίκαιες μνείες, ανομίες
Χάραγμα...
Δισταγμός, γαλήνη, ευθύνη, Σαδισμός
Όπλο που λέει, λύνει, κλαίει, καταρρέει...
Ο Θεός.

Nicotine Lover

υ.γ: Για τον εικοστό τέταρτο Μάη. Δώρο.

Eγωϊσμός...μια παλιά κινέζικη ιστορία.

2009-03-16T23:53:00.002+02:00

Υπήρχε πριν από αιώνες ένας σπουδαίος Υπουργός και Αξιωματούχος της Κίνας. Όμως, παρά την φήμη, τα πλούτη και την δύναμή του στην εξουσία, έτρεφε βαθύ σεβασμό στον πνευματικό του δάσκαλο, που επισκεπτότανε συχνά και στον οποίο πάντα συμπεριφερότανε με ευγένεια και ταπεινότητα.

Σε μια από τις επισκέψεις του, ρώτησε τον δάσκαλό του «σεβασμιότατε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;»
Αμέσως ο δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό και είπε άγρια στον μαθητή του «τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή;;!»

Ο Υπουργός αμέσως πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένος από την αντίδραση του δασκάλου του και φανερά εκνευρισμένος, έτοιμος να βάλει τις φωνές στον δάσκαλο.
Τότε ο δάσκαλος τον πρόλαβε χαμογελώντας ήρεμα και του είπε «ΑΥΤΟ, εξοχότατε, είναι εγωισμός».

Νυν απολύοις

2009-01-29T22:14:00.002+02:00

O Στρατής το στοιχειό –έτσι ακουγότανε τώρα σ' όλο το νησί, χρόνια και χρόνια– δεν αγαπούσε τον κόσμο και ζούσε πάντ' αλάργα απ' τους ανθρώπους. Aπό παιδί μούτσος στα Σκοπελίτικα καράβια και πιο ύστερα ναύτης και λοστρόμος και καπετάνιος, και τώρ' ακόμα, πούχε παρατήσει τις θάλασσες, γέρος ογδοντάρης, κι έπιασε τους γιαλούς, με τη μικρή του ψαρόβαρκα, τη «Mαχώ» –της μοναχοκόρης του τ' όνομα– δεν άλλαζε όλα τα καλά του κόσμου με τη μοναξιά του. Έτσι του κόλλησε και το παρανόμι. O Στρατής το Στοιχειό με τ' όνομα. Ωστόσ' ο Στρατής δεν ήτανε και τόσο μονάχος, στη μοναξιά του. Eίχε τους συντρόφους του. Kι αν δεν τους έβλεπε ο κόσμος, τί τάχα; O Στρατής γελούσε από μέσα του. «Tα μάτια του κόσμου, σα δεν είναι στραβά, αλλοιθωρίζουν, έλεγε κάποτε με τον εαυτό του. Λίγα πράματα βλέπομε με τα μάτια μας. Kι όσα δε βλέπομε, είναι τα περισσότερα». Kαι σαν άκουγε το παρανόμι του έλεγε μέσα του περήφανος: «Στοιχειό και με τα στοιχειά ζω...».
O Στρατής στη μοναξιά του είχε τους καλύτερους συντρόφους του κόσμου. Kαι πώς αλλιώς; Άνθρωπος δε στάθηκε, που να μπορεί να ζήσει μοναχός του. Oύτε τα στοιχειά, τ' αληθινά στοιχειά. Kι ο πιο έρημος ακόμα, και στου βουνού την κορφή και στη μέση του πελάγου να τον βάλεις, κάθε ψυχή, κάθε αγρίμι στου λόγγου τα βαθειά, και το καψαλισμένο δένδρο, καταμεσής του κάμπου, βρίσκει τον σύντροφό του. Πολλές φορές έκανε με το νου του τη συλλογή τούτη ο Στρατής το Στοιχειό, όταν άκουγε αποπίσω του τα λόγια του κόσμου. Mα ο κόσμος είναι στραβός, έλεγε. Mε ό,τι βλέπει μιλάει.
― Mοναχά μέσα στους ανθρώπους μπορεί να βρεθή κανένας αληθινά έρημος, συλλογιζότανε. Tέτοια μοναξιά μπορεί να σου φέρει τρέλλα! Mακρυά απ' τους ανθρώπους, βρίσκει πάντα κανένας τον σύντροφό του. Kαι τάχα μοναχά οι ανθρώποι είναι σύντροφοί μας; Ένα ζωντανό, ένα σκυλί, ένα γατί, ένα πετούμενο είναι κάποιες φορές καλύτεροι συντρόφοι απ' τους ανθρώπους. Kαι μονάχα τούτα; Ένα δένδρο, ένας βράχος, ένα κούτσουρο ακόμα. Tους μιλάς και σου μιλούνε. T' αγαπάς και σ' αγαπούνε. Tύφλα νάχουνε οι ανθρώποι και τα καλά τους.
Ωστόσ' ο Στρατής το Στοιχειό μήτε τέτοιο σύντροφο δεν είχε κανένα. Oύτε σκυλί, ούτε γατί, ούτε ζωντανό, ούτ' ένα κούτσουρο ακόμα.
Tο κορίτσι του, το Mαχώ, τη μονάκριβή του, την είχε από μικρή σε μια γερόντισσα, που την είχε αναθρέψει ορφανούλα. Στη χάση και τη φέξη την έβλεπε, τα πόδια του δε βαστούσανε ν' ανεβαίνει συχνά απάνω στο χωριό και το ψωμί του ήτανε κάτω στο γιαλό. Mα η αγάπη και η λαχτάρα της ήτανε πάντα μαζί του. Kαι με αυτή βαστιότανε στον κόσμο.
― Kι η έγνοια κι η αγάπη συντρόφοι μας είναι, έλεγε μοναχός του. Kι οι καλύτεροί μας συντρόφοι. Aυτοί κι ο Στρατής. Tον ξέρω και με ξέρει. Tου μιλώ και μου μιλεί. Mαλλώνομε κι αγαπίζομε. Ώς που να κλείσομε τα μάτια και να χωρίσομε για πάντα.
Έτσι κάθε βράδι, σα μαγείρευε κανένα ψαράκι μες στη βάρκα του και τραβούσε και την τσότρα του, έβαζε κέφι ο Στρατής με τον Στρατή, και ξαπλωμένος απάνω στο πρυμνιό σκαμνί ανάσκελα, κοίταζε τ' άστρα τ' ουρανού κι άρχιζε την κουβέντα με τον εαυτό του και με τις έγνοιες του. Περνούσανε οι ώρες, χωρίς να τις καταλαβαίνει. Kι όταν κατέβαινε γλυκά ο ύπνος από τ' άστρα και του γλυκοσφαλούσε τα μάτια, έκανε το σταυρό του κι αποχαιρετούσε το φίλο του: «Πολλά είπαμε, Στρατή. Ώρα για ύπνο, καληνύχτα». Έπαιρνε μια βαθειά αναπνοή κι έχανε τον κόσμο. Tα κυματάκια τον νανουρίζανε με τα φιλιά τους: «Kαληνύχτα, Στρατή, καληνύχτα...»
Ένα μαγιάτικο βράδι, χαρά Θεού, που τ' αστέρια είχανε πληθύνει στον ουρανό –μυριάδες άστρα είχανε προβάλει εκείνο το βράδι απ' όλες τις μεριές και στριμώνονταν τρελλά το ένα κοντά στο άλλο, να χαρούνε την όμορφη νύχτα– ο Στρατής είχε γλέντι σαν πάντα. Όλη η τσότρα έγινε θυσία εκείνο το βράδι. «Tράβα, Στρατή, άλλη μιαν ακόμα να πάνε τα φαρμάκια κάτω». Kαι τραβούσανε ο Στρατής με τον Στρατή. Σαν έστρωσε και ξαπλώθηκε και τράβηξε κι ένα τσιμπουκάκι, έδεσε τα χέρια πίσω απ' το κεφάλι κι άρχισε την κουβέντα:
― Kαλά περάσαμε και σήμερα, Στρατή.
― Δόξα σοι ο Θεός!
― Για κοίτα τ' αστέρια, Στρατή. Σμάρι τ' αστέρια απόψε. Γεμίσανε τα ουράνια. Kι όλο φανερώνονται καινούργια. Όλο βγαίνουνε και τελειωμό δεν έχουνε.
― Λες κι έχει πανηγύρι στα ψηλά ο γερο-Θεός. Όλα του τ' αστέρια τάβγαλε όξω, δεν άφησε κανένα απόψε.
― Kαιρός γι' αρμένισμα, Στρατή. Σαν έχεις τέτοια αστροφεγγιά, τί να το κάνεις το φεγγάρι; Άπιστο πράμα. Σου ρίχνει στάχτη στα μάτια. Σου μπερδεύει τις στεριές, σου ανακατεύει όλα τα πάντα. Λες και κάνει μάγια απάνω στις θάλασσες και μαγεύει τους μαρνέρους. Aνάθεμά το! Δυο φορές ναυαγήσαμε με το φεγγάρι. Στρατή, το θυμάσαι;
― Tο θυμάμαι, λέει; H θύμηση μας απόμεινε... Kαι δεν είναι, που θα σε φάνε τα ψάρια, μόνο θα σου πούνε και τύφλα. Kαι θα γελάει και το φεγγάρι από πάνω σου. Eίδες, αλήθεια, πως γελάει το φεγγάρι καμμιά φορά;
― Tο φεγγάρι; Δυο πήχες ανοίγει το στόμα του, Στρατή, σα θέλει να γελάσει.
O Στρατής τέντωσε τα χέρια του και ξεραχαμνίστηε. Θυμήθηκε τα χρόνια που περάσανε. Mια ζωή απάνω στη θάλασσα, σαράντα τόσα χρόνια. Έφαγε το σάλαδο με το καντάρι, με το χουλιάρι ήπιε τη θάλασσα. Φουρτούνες, μπουνάτσες, καραβοτσακίσματα, πέλαγα, ωκεανοί, πολιτείες, χαρές, λύπες, λαχτάρες, αποθυμιές, χαροπαλέματα και πανηγύρια. Ένα κουφάρι, παλαίβοντας σαράντα τόσα χρόνια ανάμεσα στεριά και θάλασσα, χωρίς αναπαμό, χωρίς ανάσα. Mια ζωή όρτσα και πότζα. Mια ζωή σάρπα και φούντο. Tώρα στην ανατολή και τώρα στη δύση. Nα τα συλλογίζεσαι και να σου γυρίζει το κεφάλι...
― Kαι τί απολάψαμε, Στρατή; Tίποτε.
― Kαι ποιός απόλαψε τίποτε στον ψευτόκοσμο; Eίτε και γυρίζεις σαν τον άνεμο, είτε και μένεις καρφωμένος στο χώμα, σαν το δεντρί, το ίδιο απόλαψες. Xαρές και λύπες μια στιγμή ένα γίνονται. Kαι δεν τις ξεχωρίζεις την μιαν από την άλλη...
― Σαν παραμύθι, Στρατή, σαν ξένο παραμύθι.
― Kαι σαν πάρει τέλος το παραμύθι, τί σου απόμεινε; Ένας καημός. Ένας καημός για τα καλά του κόσμου κι ένας για τ' αχαμνά του.
― Ώς που να κλείσομε τα μάτια, Στρατή.
― Πες και πως τάχομε κλεισμένα. Tί βγαίνει; Ωστόσο, πριν τα κλείσω, κάτι καρτερώ να δω ακόμα. Δε μ' αξίωσε ο Θεός να το δω. Σα μ' αξιώσει, τότε θα πω κι εγώ: «Nυν απολύοις τον δούλον σου, δέσποτα». Θα το πω με την καρδιά μου σαν το γερο-Συμεών, που λένε τα γράμματα.
― O Θεός να δώσει, Στρατή.
― Πάει να μαραθή το καημένο το κορίτσι! Ένα μού τ' άφησε η μάννα του, σαν έφυγε. Mαζί φύγαμε στο ταξίδι. Eγώ ξαναγύρισα, κι εκείνη –Θεός σχωρέσ' την!– δεν ξαναγύρισε πια. Bρήκε καλύτερα και μας άφησε. Tί να γένει; Eίπα κι εγώ να μ' αξιώσει ο Θεός να το παντρέψω, να το βλογήσω, να πιάσω παιδί απ' τα χέρια του, να χαρή κι εκείνη εκεί που βρίσκεται. Δεν ήτανε το θέλημα του Θεού. Όλα τα κορίτσια παντρευτήκανε, βρήκανε την τύχη τους, ακουμπήσανε το κεφάλι τους. Tου σχοινιού και του παλουκιού και βρήκανε τον δικό τους. Eίχανε μαννάδες αυτά. Tα ορφανά όμως; Aυτά τα φυλάει, λέει, ο Xριστός για τον εαυτό του. Aς είναι. Σαν τον κρίνο στη γλάστρα μαράθηκε το Mαχώ. Kι η έγνοια του μου δίνει ζωή εμένα.
― Έχει ο Θεός, Στρατή... Πού ξέρεις ακόμα; Kαθένας με την τύχη του. Mην το βάζεις μαράζι. «Aργοπαντρεμένη καλοπαντρεμένη!» το λέει κι η παροιμία...
Ένας βήχας ξερός ακούστηκε μες στη σιγαλιά της νύχτας. Ένας κόμπος έπιασε τον Στρατή στο λαιμό, κάτι τι του φάνηκε, πως του αποστάθηκε στο λαρύγγι κι έβηξε να το πετάξει. Άκουσε μόνος του το βήχα του μέσα στη σιγαλιά και ξαφνίστηκε.
― Ποιός έβηξ' έτσι; Xριστός και Παναγιά!
― Kανένας. Eσύ έβηξες, Στρατή.
― Aλήθεια, εγώ έβηξα. Kαι ξαφνίστηκα. Nόμισα πως έβηξε το Mαχώ. Δεν μπορώ ν' ακούω άνθρωπο να βήχει... Δεν μπορώ.
Mια σιωπή θανατική έπνιξε το βήχα. Tσιμουδιά δεν αγροικιότανε τριγύρω. T' αστέρια λαμπυρίζανε βουβά στον ουρανό και τα κυματάκια, που φλοισβίζανε στα πλευρά της βάρκας αποκοιμήθηκαν κι αυτά. Λες κι ο γερο-Θεός, κουρασμένος απ' την αγρύπνια, είχε κλείσει τα μάτια του μέσα στα ουράνια κι οι άγγελοι στάζαν' αφιόνια πάνω σε στεριά και θάλασσα, καμμιά φωνή να μην ξυπνήσει τον Kύριο.
O Στρατής σήκωσε τα μάτια του πονετικά.
― H Πούλια έγυρε να βασιλέψει, είπε σιγά-σιγά, κλείνοντας τα μάτια. Έγνοιες μου κοιμηθήτε, να ξυπνήσομε πάλι την αυγή...
― Kαληνύχτα, Στρατή, καληνύχτα.
Όλη την ημέρα –ανήμερα του Xριστού– η «Mαχώ», η βάρκα του Στρατή, σάλευε μοναχή της, δεμένη στον ξύλινο μώλο. O Στρατής το Στοιχειό δεν είχε φανή καθόλου στο γιαλό. Δεν ήτανε η μεγάλη σκόλη που τον κράτησε μακρυά απ' τη βάρκα του. Oύτε απόκρηα, ούτε Λαμπρή, ούτε άλλη μεγάλη γιορτή τον ξελόγιασε ποτέ του. Mονάχα του Xάρου τα πανηγύρια τον ξελογιάζανε τον Στρατή. Kι ήτανε το τελευταίο τούτο, ανήμερα του Xριστού.
Bράδι-βράδι κατά το σούρπωμα φάνηκε ο Στρατής το Στοιχειό, κατεβαίνοντας στο γιαλό. Σκυφτός, σκεβρωμένος, με το κομπολόγι κρεμασμένο πίσω απ' τα δεμένα χέρια του, περπατούσε, τρεκλίζοντας σα μεθυσμένος. Mε τον κούκο κατεβασμένον ώς κάτω στα μάτια, σαν να μην ήθελε να βλέπει τον κόσμο, μ' ένα μαύρο πουκάμισο, που τούπνιγε σα θηλιά το λαιμό, κατέβαινε, παραπατώντας απάνω στα ξερολίθαρα. Ψυχή δεν ήτανε στην ακρογιαλιά. O ήλιος είχε βασιλέψει, αφήνοντας χρυσάφια πίσω του –ο Στρατής δεν έβλεπε άλλο απ' το μουντό χώμα– και το φεγγάρι είχε ψηλώσει στον ουρανό, γεμίζοντάς τον ένα γαλάζιο φως. Ένα πανηγύρι κάνανε στον ουρανό τα σμιγμένα χρώματα, σαν να καλούσανε όλες τις ψυχές στο γλυκό ξεφάντωμα. O Στρατής, με το κεφάλι σκυμένο κάτω, δεν έβλεπε άλλο απ' το μουντό χώμα. Ένας λάκκος νεοσκαμένος δίπλα σ' ένα περιβόλι τούφερε στα ρουθούνια μια μυρωδιά παράξενη απ' τα σπλάχνα της γης, που του φάνηκε γλυκειά σαν παρηγοριά και σαν κάλεσμα να πέσει και να κοιμηθή έναν αξύπνητον ύπνο.
Έφτασε σιγά-σιγά κάτω στο γιαλό και πέρασε την ξύλινη σκάλα. H «Mαχώ», η βάρκα του, τον περίμενε, γλυκοσαλεύοντας παραπονεμένη απάνω στα νερά. Σαν πέσανε τα μάτια του απάνω της τούρθανε τα κλάματα. Στάθηκε και κούνησε το κεφάλι του, το γέρικο κεφάλι με τ' άσπρα μακρυά μαλλιά, το κούνησε λυπητερά και κατάπιε μέσα του τα δάκρυά του. Έλυσε το σχοινί και πήδησε μέσα, όπως έκανε πάντα. Oύτε ο ίδιος δεν ήξερε σήμερα τί έκανε. Έπιασε τα κουπιά, αλαργάρησε λιγάκι και φουντάρησε αρόδου. Σαν έσβησε ο κρότος της άγκυρας μέσα στην ησυχία του δειλινού, στάθηκε στη μέση της βάρκας σα χαμένος. Ποτέ δεν είχε πέσει τόσο βαρειά η άγκυρα στην αγκαλιά του νερού. Στάθηκε πολλήν ώρα έτσι σαστισμένος. Ύστερα, έκανε το σταυρό του να πέσει να κοιμηθή. Mα πάλι του ήρθε να σηκώσει την άγκυρα, να ζυγώσει στο μώλο και να βγει στη στεριά. Tον έπνιγε κάποια στενοχώρια. Πρώτη φορά ένοιωθε, πως ήτανε μοναχός του μέσα στον κόσμο και μοναχός του μέσα στη βάρκα. Aληθινό στοιχειό. Kαι ο κόσμος τού φάνηκε τώρα δυο φορές πιο μεγάλος κι η βάρκα του καράβι τρικάταρτο, που βρισκότανε μέσα μοναχός του κι έρημος, μικρός, μικρός, μικρότερος από ένα μαμούνι. Kαμμιά φωνή δεν αποκρινότανε τώρα, σαν τις άλλες φορές, στους στοχασμούς του. Oι έγνοιες του είχανε πεθάνει κι αυτές. Kαι του ήρθε φόβος. Ξανάκαμε το σταυρό του, και καθώς δεν τον βαστούσανε πια τα πόδια, έγειρε και ξαπλώθηκε χάμου, σα ζαλισμένος. Tα γέρικα στήθια του ανεβοκατεβαίνανε, σαν να τα τάραζε φουρτούνα, το κεφάλι του σάλευε, το άσπρο κεφάλι, σ' ένα μοιρολόγι παράξενο χωρίς δάκρυα.
― Στο καλό, Mαχώ, στο καλό, παιδί μου. Σε βλόγησα και σε πάντρεψα. Nυφούλα με τ' άσπρα σε προβόδησα. Mαχώ, με τον γαμπρό τον καβαλλάρη. Στο καλό, Mαχώ, και στην καλή την ώρα. Aυτό καρτερούσανε να δούνε τα μάτια μου...
Ένα ποτάμι δάκρυα χύθηκε ξαφνικά απ' τα μάτια του, σαν μπόρα που ξεσπάει μες στην άψη της κουφόβρασης.
― Στο καλό, Mαχώ μου. Σε βλόγησα και σε πάντρεψα. Aυτό καρτερούσανε τα μάτια μου. Έφυγες και πήρες μαζί σου τις έγνοιες μου και τις λαχτάρες μου. Tο Στρατή μαζί σου τον πήρες. Kι απόμεινα ένα ξερό κουφάρι, μονάχος κι απομόναχος. Ένα κουφάρι για πέταμα. Που ούτε να το πετάξεις δεν αξίζει. Στοιχειό του στοιχειού. Aυτό καρτερούσανε τα μάτια μου. Aς μου τα κλείσει τώρα ο Θεός...
Έκλεισε τα μάτια του και δεν τ' άνοιξε πια. Kαμμιά φωνή δεν τον καλονύχτισε τώρα. Kι οι συντρόφισσές του, οι αχώριστες οι έγνοιες κι οι λαχτάρες, τον αφήσανε κι αυτές και φύγανε μακρυά. Tα κυματάκια μόνο φλοισβίζανε στα πλευρά της βάρκας:
― Kαληνύχτα, Στρατή, καληνύχτα...

Παύλος Νιρβάνας
Τα Άπαντα, Ά

Heavy horses- Jethro tull

2009-01-25T16:36:00.006+02:00

Iron-clad feather-feet pounding the dust

On octobers day, towards evening
Sweat embossed veins standing proud to the plough
Salt on a deep chest, seasoning
Last of the line at an honest days toil
Turning the deep sod under
Flint at the fetlock, chasing the bone
Flies at the nostrils plunder.

The suffolk, the clydesdale, the percheron vie
With the shire on his feathers floating
Hauling soft timber into the dusk
To bed on a warm straw coating.

Heavy horses, move the land under me
Behind the plough gliding --- slipping and sliding free
Now youre down to the few
And theres no work to do
The tractors on its way.

Let me find you a filly for your proud stallion seed
To keep the old line going.
And well stand you abreast at the back of the woods
Behind the young trees growing
To hide you from eyes that mock at your girth,
Youre eighteen hands at the shoulder

And one day when the oil barons have all dripped dry
And the nights are seen to draw colder
Theyll beg for your strength, your gentle power
Your noble grace and your bearing
And youll strain once again to the sound of the gulls
In the wake of the deep plough, sharing.

Standing like tanks on the brow of the hill
Up into the cold wind facing
In stiff battle harness, chained to the world
Against the low sun racing
Bring me a wheel of oaken wood
A rein of polished leather
A heavy horse and a tumbling sky
Brewing heavy weather.

Bring a song for the evening
Clean brass to flash the dawn
Across these acres glistening
Like dew on a carpet lawn
In these dark towns folk lie sleeping
As the heavy horses thunder by
To wake the dying city
With the living horsemans cry

At once the old hands quicken ---
Bring pick and wisp and curry comb ---
Thrill to the sound of all
The heavy horses coming home.

Iron-clad feather-feet pounding the dust
On octobers day, towards evening
Sweat embossed veins standing proud to the plough
Salt on a deep chest, seasoning
Bring me a wheel of oaken wood
A rein of polished leather
A heavy horse and a tumbling sky
Brewing heavy weather.

Heavy horses, move the land under me
Behind the plough gliding --- slipping and sliding free
Now youre down to the few
And theres no work to do

The tractors on its way.

Ενα requiem απο τον Bruce

2009-01-19T19:42:00.006+02:00

"Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε μαζί. Στην αναζήτηση της ανανέωσης της υπόσχεσης αυτής της χώρας ας θυμηθούμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: τα όνειρα που κάνουμε ξεχωριστά πρέπει να γίνουν ένα".

Oι Ηνωμένες πολιτείες δεν θα πάψουν ποτέ να προβάλλουν και να εκφράζουν κάθετι πολιτικό (και μη) χρησιμοποιώντας το αμερικάνικο lifestyle του μεγέθους, της επίδειξης, του πλούτου και της ματαιοδοξίας. Είναι άλλωστε το Ιερό Καθήκον κάθε κοσμοκρατορίας.
Όμως οσο ουτοπικό ήταν το όνειρο του King τότε, άλλο τόσο είναι και σήμερα. Ακόμα και αν το επαναλαμβάνει ο B. Obama, ο Πρόεδρος που έγινε ήρωας χωρίς να κάνει τίποτα εκτός του να εκλεγεί.
Δεν έχω πολλά να πώ. Είναι πολύ νωρίς για τον Obama και μάλλον πολύ αργά για την Αμερική. Απλώς, μου φάνηκε ιδιαιτέρως αστεία η προβολή της φιέστας στο Lincoln Memorial. To μαρμάρινο βλέμμα του Lincoln, ο στομφώδης λόγος του Obama, οι αναφορές στον King, το σπιρτόζικο κωλαράκι της Shakira, μερικοί α-rap-πηδες, και ο american hero Bruce Springsteen δεν καλύπτουν την οικονομική ύφεση, την βοήθεια στο Ισραήλ και τον ματωμένο αραβικό κόσμο. Εκτός αν είσαι ασπρομαυροκίτρινο (sic), multicultural αμερικανάκι φυσικά.

Ώρα να μπουν τα όπλα πίσω στις θήκες τους. Θέλουμε νέο αφεντικό. Θα σας θρηνούμε παίζοντας το δικό σας requiem. Δεν μπορούμε κι αλλιώς.

Νέο Έτος...αυθόρμητο

2009-01-01T23:39:00.004+02:00

"ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ"

Το γνωμικό αυτό του Χείλωνος κοσμούσε (με όλη την δωρική του λιτότητα) την σελίδα της πρώτης μέρας του ημερολογίου του προηγούμενου έτους. Το είχα γράψει λοιπόν προσδοκώντας πως το γνωμικό αυτό θα ήταν ο κύριος άξονας των πράξεων μου για το μικρό(;) κομμάτι 365 ημερών που τυπικά ονομάστηκε "2008".
Ετσι λοιπόν επιχείρησα να πορευτώ. Αποφεύγοντας τα άκρα, επιζητώντας το μέτρο στην ζωη μου. Μα ο χρόνος (όσο σχετικός και αν θεωρείται) μου απέδειξε πως δεν γνώριζα ούτε τα άκρα ούτε το μέτρο ούτε την επιτηδευμένη λιτότητα. Δεν μπόρεσα καν να κόψω το τσιγάρο. Ούτε μπόρεσα να διακρίνω το μέτρο στο φιλήδονο βλέμμα της μικρής μου Πειραιώτισσας και ακόμα λατρεύω δουλικώς το χρήμα και τα υλικά αγαθά.
Είμαι άνθρωπος. Ενα παιδί.
Πέρασε ενας χρόνος απο τότε που έγραψα με μεγάλα γράμματα εκείνο το βαρύγδουπο ελληνοπρεπές "Μηδέν άγαν" στην πρώτη σελίδα του 2008. Πόσο ιλαρό στέκει πλέον μπροστά μου. Πόσο ειρωνικό. Θα το θεωρήσω ως μια πρόοδο και αυτό όμως.
Φέτος θα αφήσω την πρώτη σελίδα του ημερολογίου "2009" λευκή. Ένδειξη βαρύτατου πένθους για την αδικοχαμένη μου λιτότητα. Ελπίζω πως κάποια μέρα θα ξεθάψω να την βρώ.

2008-12-23T18:22:00.003+02:00

Αν και θέλω να αναρτώ μόνο εθνογραφικές ταινίες θα κάνω μια εξαίρεση στην συγκεκριμένη.
Η ταινία μικρού μήκους "Τί είναι αυτό;" είναι του Κων/ντίνου Πιλάβιου, παραγωγής 2007.

Μόλις 5 λεπτά αρκούν για ενα δίδαγμα ζωής.
Ευχαριστώ τον χρήστη Jack Shephard που μου γνωστοποίησε το φίλμ στο phorum.gr

2008-12-22T22:09:00.005+02:00

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Cant you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Enjoy the silence

2008-12-19T00:35:00.006+02:00

Όρθρου Βαθέος

εκείνο που σ' εμένα
συγκινούσε
- και συγκινεί πάντοτε -
τους
ανθρώπους
είναι
η καταπληκτική μου ομοιότης
με τον
Aβραάμ Λίνκολν

μάλιστα σαν κάποτες ανεγέρθηκε το μπρούντζινό μου άγαλμα
σε μίαν οποιαδήποτε πλατεία του Πειραιώς
εναπόθεσαν
στα πόδια μου
σιωπηλά
κάτι
που έμοιαζε
- δεν εδιάκρινα καλά πάν' απ' το βάθρον -
σαν λείψανο
σα χάλκινο
μαγκάλι
μ' αναμμένα κάρβουνα

περίμενα να νυχτώση καλά
κι' όταν επλησίασα
να δω
διεπίστωσα
- με τι χαρά -
ότι δεν είταν τίποτ' άλλο
παρά
τα μαύρα μάτια της γυναίκας π' αγαπώ
που
ελάμπανε
μέσ' στο
σκοτάδι

Εγγονόπουλος Nίκος

(από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977)

Επιτέλους, άρχισε να μοιάζει με σπότ τηλεοπτικό...

2008-12-15T00:27:00.010+02:00

Πολύ τραχύ για τα μάτια μας.
Αρχέγονο, σκληρό κι ανηλεές. Τόσο μα τόσο αληθινό.

Τα τελευταία γεγονότα στην Αθήνα (δεν τα αναφέρω ως βία, εξέγερση, επανάσταση κτλ) μου θύμισαν ντοκυμαντέρ απογευματινής ζώνης του Σκάι.
Ενα βαρύ, μυώδες λιοντάρι παραμονεύει μια νεαρή μικρόσωμη αντιλόπη στην αφρικάνικη Σαβάνα. Ελίσσεται, παρακολουθεί, τινάζεται, την αιφνιδιάζει και την σκοτώνει. Λογικό φαντάζει για ζώα. Ο κύκλος της ζωής, η μάχη της επιβίωσης, ο περίφημος και απόλυτος νόμος του ισχυρού. Η αναγωγή του όμως στα ανθρώπινα δεδομένα σημαίνει ταυτόχρονα μια απολύτως βάρβαρη και απολίτιστη πρακτική. Χαρακτηρίζεται ως βία και συνίσταται η αποφυγή της. Το απο ποιούς και γιατί χαρακτηρίζεται ετσι είναι ενα ερώτημα που θα αφήσω την λύση του στις μακρόσυρτες φουκωικές αναλύσεις περί βίας και εξουσίας.
Αλλά ας επιστρέψω στο λιοντάρι...
Καθώς απολαμβάνει το γεύμα του...αρχίζει να μετατρέπεται το ίδιο σε θύμα. Υαινες παραμονεύουν την λεία του. Πτωματοφάγες. Παρατήρησαν (απο μακρυά) το περιστατικό του κυνηγιού της αντιλόπης και εκμεταλλευόμενες τον αριθμό τους αλλά και παρακινούμενες απο την λαίμαργη φύση τους καταφέρνουν και διώχνουν το λιοντάρι...και ικανοποιούν την πείνα τους κι αυτές.
Αργότερα, ήρθαν τα όρνεα. Μοναχικά. ζουν με αυτά που άφησαν οι άλλοι. Αν ο Θεός τους έδινε ανθρώπινη μιλιά και νου θα ήσαν νομάδες, γελωτοποιοί που θα χλεύαζαν την δειλία του λιονταριού και το θράσος των υαινών. Θα γελούσε το όρνιο μαζί με φίλους.
"Ενας δειλός, ενας πεινάλας και μια απρόσεκτη αντιλόπη μου δίνουνε να φάω", ισως να έλεγε.
Σαν να ζωντανεύουν όλοι αυτοί μπροστά μου. Στο Σύνταγμα, στα ζεστά τηλεοπτικά πλατώ,
στα στέκια αριστοφανικών επιγόνων, στην αθηναϊκή σαβάνα.
Επιτέλους το τραχύ υλικό μαλάκωσε. Έγινε show τηλεοπτικό. Περσόνες, celebrities, δικηγόροι, τηλεγύφτοι και άλλες ύαινες είναι έτοιμοι να αποτέλειωσουν το γεύμα, καθήμενοι επί του μνήματος. "Ενθάδε κείται..."
Επιμορφωτικό οφείλω να ομολογήσω.
Θα πάψω όμως να ασχολούμαι με αυτά. Είναι η πρώτη και τελευταία φορά. Γιατί η Ελλάδα παράγει ανθρώπους αναποτελεσματικούς. Τόσο ανίκανους για επανάσταση όσο και για την καταστολή της. Λυπάμαι που οι γενιές της καννιβαλίζουν η μία κατά της άλλης όπως σωστά είχε επισημάνει ο Ανδρουλάκης.
Baby boomers, Πολυτεχνείο, Στ. Γαρδέλης, G700. Ούτε θέλω να ξέρω την συνέχεια.

2008-12-01T01:46:00.001+02:00

[…] Καλύτερα μιας ώρας σκλαβιά και φυλακή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Ουρές χιλιάδων νέων ανθρώπων για τρίμηνη δουλειά τηλεφωνήτριας στον ΟΤΕ. Μια χαρά παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά δίνουμε γη και ύδωρ, εξευτελίζονται, για να γίνουνε για τρεις μήνες τηλεφωνήτριες! Δεν το χωράει ο νους μου! Τόση δύναμη αυτό το καταραμένο κοπάδι! Πάρε την κοπέλα σου, αγόρι μου, και άραξε σε μια παραλία να μαζεύεις φύκια, να τα κάνεις μεταξωτές κορδέλες και να τα πουλάς. Γίνε λουλουδού στην Ανδραβίδα by night. Να παρακαλάς να γίνεις μισθωτός δούλος και να σου κάνουνε και κόνξες, κι εσύ εκεί, στην ουρά, με καψώνια; Βρίσκουνε και τα κάνουνε.[…]

Κατεβάστε το απο εδώ

2008-12-01T01:35:00.002+02:00

Ζωγράφος, σκηνογράφος, ποιητής, από τις ανυπέρβλητες μορφές της ελληνικής λογοτεχνικής γενιάς του '30, ο Νίκος Εγγονόπουλος αγαπήθηκε και διαβάστηκε από όλον τον κόσμο με τα ποιήματά του να μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες. Για χρόνια δημόσιος υπάλληλος αλλά και καθηγητής στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο, με εκθέσεις ζωγραφικής, σκηνογραφίες σε αρχαία δράματα και θεατρικές παραστάσεις, ο Εγγονόπουλος υπήρξε και διακεκριμένος λόγοτέχνης με κριτικές μελέτες, δοκίμια, μεταφράσεις αλλά και με 7 ποιητικές συλλογές που αγαπήθηκαν και του χάρισαν βραβεία και τίτλους τιμής. Η συλλογή "Μπολιβάρ", η πιο διάσημη ποιητική συλλογή του, μελοποιήθηκε από τον Νίκο Μαμαγκάκη σε απαγγελία του ίδιου του Εγγονόπουλου, εκδόθηκε στα 1944 από τις Εκδόσεις Ίκαρος, περιλαμβάνει 9 ζωγραφικούς πίνακες του ποιητή. Ένας ύμνος στον λατινοαμερικάνο επαναστάτη και ηγέτη Σιμόν Μπολιβάρ.

Κατεβάστε το απο εδώ

2008-11-21T15:24:00.001+02:00

...Πώς η ανθρώπινη ιστορία καθορίζεται από την φαντασιακή δημιουργία

Η κρίση των Δυτικών κοινωνιών. Τα κινήματα της δεκαετίας του εξήντα. Μαρξισμός-Λενινισμός: Η κονιορτοποίηση. Ανάμεσα στο κενό της Δύσης και στο μύθο των Αράβων. Η αποσάθρωση της Δύσης. Η άνοδος της ασημαντότητας. Ανθρωπολογία, Φιλοσοφία, Πολιτική. Η κρίση της διαδικασίας ταύτισης. Αρχαίο και Ελληνικό και Πολιτικό φαντασιακό. Η Αθηναϊκή δημοκρατία. Το φύλλο συκής της Ηθικής. Η δημοκρατία ως διαδιακασία και ως καθεστώς.

Οι μορφές που δημιουργεί κάθε κοινωνία, κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη, στήνουν έναν κόσμο μέσα στον οποίον η δεδομένη κοινωνία δίνει στον εαυτό της μια θέση. Μέσω αυτών των μορφών η κοινωνία συγκροτεί ένα σύστημα κανόνων, θεσμών, αξιών, προσανατολισμών, και σκοπών τόσο της συλλογικής όσο και της ιδιωτικής ζωής. Στον πυρήνα των μορφών αυτών βρίσκονται κάθε φορά οι κοινωνικές φαντασιακές σημασίες που δημιουργεί η κοινωνία και που ενσαρκώνονται μέσα στους θεσμούς της. Ο Θεός είναι μια από τις κοινωνικές φαντασιακές σημασίες, καθώς επίσης και ο σύγχρονος ορθολογισμός και ούτω καθεξής. Απώτερος στόχος της κοινωνικής και ιστορικής έρευνας είναι η ανασύσταση και ανακάλυψη των σημασιών της εκάστοτε υπό μελέτην κοινωνίας.

Η «΄Ανοδος της Ασημαντότητας» περιέχει τα κείμενα του Καστοριάδη των τελευταίων ετών που αφορούν στη σύγχρονη πραγματικότητα, στον στοχασμό πάνω στην κοινωνία και την πολιτική. Οι επαναλήψεις του συγγραφέα εξοικειώνουν τα διαφόρων ειδών αναγνωστικά κοινά με τις βασικές έννοιες που πραγματεύεται και δεν είναι προφανείς για όλους. Σε κάθε περίπτωση η φιλοσοφία ως ανάγνωσμα και ειδικά τα κείμενα του Καστοριάδη αποτελούν ευχάριστο πνευματικό άθλημα γεμάτο εκπλήξεις.

Κατεβάστε το απο εδώ

2008-11-21T15:11:00.001+02:00

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, που από έκθεση των αρχών μιας ριζοσπαστικής ομάδας, έγινε ένα από τα πλέον διαβασμένα και μεταφρασμένα κείμενα στον κόσμο, άργησε να φθάσει στην Ελλάδα.

Γράφτηκε από τους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, από τα τέλη του 1847 μέχρι τις αρχές του 1848, κατ’ εντολή της Κομμουνιστικής Λίγκας για να αποτελέσει το πρόγραμμά της, ενώ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 21 Φεβρουαρίου 1848, λίγες ημέρες πριν την Φεβρουαριανή Επανάσταση στο Παρίσι 24 Φεβρουαρίου 1848. Θεωρείται από τους ιδεολογικούς συνοδοιπόρους του ως ένα θεωρητικό κείμενο για την Καπιταλιστική και την Σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα και οδηγός για δράση, οδηγός για την προλεταριακή επανάσταση που θα ανατρέψει την κυριαρχία της Αστικής τάξης και θα εγκαθιδρύσει μιαν αταξική κοινωνία.

Tο Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ και Ένγκελς, που ήταν το πρώτο μαρξικό έργο που μεταφράσθηκε στα Ελληνικά, έκανε την εμφάνιση του στη γλώσσα μας μόλις το 1908. Δημοσιεύθηκε τότε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ο Εργάτης» του Βόλου και μόλις το 1913 ολόκληρο σε φυλλάδιο από το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθήνας.

Κατεβάστε το απο εδώ

2008-11-19T14:57:00.001+02:00

«Τα περισσότερα κράτη πιστεύουν ότι έχουν αρχαία καταγωγή, ένα ιστορικό υπόβαθρο που βοηθά να δημιουργήσουν μιαν ισχυρή εθνική ταυτότητα και περηφάνεια. Εντούτοις, λίγα από τα κράτη που αναγνωρίζουμε σήμερα χρονολογούνται πριν από τον δέκατο ένατο αιώνα. "Το να αλλοιώνεις την ιστορία κάποιου", είπε ένας παλαιότερος ειδικός επί του θέματος, "αποτελεί μέρος του να είσαι έθνος".

Αυτό το βιβλίο, που προέρχεται από τη θαυμάσια σειρά διαλέξεων που έδωσε ο Καθηγητής Hobsbawm στο Queen's University of Belfast το 1985, επιχειρεί να ανιχνεύσει την ιστορία των εθνών και του εθνικισμού κατά τους δύο τελευταίους αιώνες και προσπαθεί να προσεγγίσει τη μεταβαλλόμενη ιστορική φύση και σημασία του. Μεταξύ άλλων διερωτάται αν ο εθνικισμός διατηρεί τα παλιά του χαρακτηριστικά. Ξεπέρασε άραγε ο εθνικισμός, παρόλες τις ενδείξεις περί του αντιθέτου, το ανώτατο σημείο της καμπύλης του; Η μελέτη του καθηγητή Hobsbawn περιέχει πολλές εκπλήξεις, που θα προκαλέσουν ζωηρές συζητήσεις και αντίλογο.»

Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ (1917 - ) παραμένει η μεγαλύτερη φυσιογνωμία μεταξύ των σύγχρονων ιστορικών. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, ήταν μαθητής στη μετα-αυστροουγγρική Βιέννη και όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, κατέφυγε στο Λονδίνο.

Με την ευκαιρία της έκδοσης της αυτοβιογραφίας του, ο σπουδαίος Βρετανός ιστορικός, ηλικίας πλέον 90 ετών, μίλησε στη «Λιμπερασιόν». «Υπάρχουν σχεδόν παντού ιστορικές αναθεωρήσεις, οι οποίες επιβάλλονται ή γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν», είπε στη γαλλική εφημερίδα. «Έχει ανοίξει ένας εντυπωσιακός χώρος για μια εκ νέου επινόηση της Ιστορίας, ευρέως μυθολογική, επειδή η Ιστορία αυτή δεν γράφεται από τους ιστορικούς, αλλά από τις κυβερνήσεις, τα κινήματα, τις οργανώσεις, τις ομάδες πίεσης». Πρόκειται, σημειώνει, για μια αντίδραση στην επιτάχυνση των κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που παρατηρούμε στην εποχή μας.

Ο «παππούς» των σύγχρονων ιστορικών ήρθε το 2004 στην Ελλάδα, αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και απέδειξε την επιστημονική και πνευματική του διαύγεια, τη συγκρότηση της σκέψης του και τη διάθεσή του, να παρακολουθεί και να σχολιάζει την επικαιρότητα. Έζησε «Συναρπαστικά Χρόνια» στο μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, στη διάρκεια του οποίου ανδρώθηκε, σπούδασε, έκανε επιλογές, πήρε θέση σε πολιτικά και επιστημονικά ζητήματα της ανθρωπότητας. Ο Χομπσμπάουμ δεν είναι ο μονομανής ιστορικός, ο αποκλειστικά αφιερωμένος σε μία κατεύθυνση. Για πολλά χρόνια έγραφε με ψευδώνυμο κριτικές τζαζ μουσικής σε ένα αμιγώς μουσικό περιοδικό. Δείχνοντας, και μ’ αυτόν τον τρόπο, ότι ένας άνθρωπος που ασχολείται με την ιστορία, ασχολείται με τη ζωή γύρω του, σε όλες τις μορφές της.

Κατεβάστε το κάνοντας κλικ εδω

Κάρολος Δαρβίνος- Η καταγωγή των ειδών

2008-11-19T14:44:00.004+02:00

Αναμφισβήτητα, "Η καταγωγή των ειδών" του Κάρολου Δαρβίνου είναι το πιο σημαντικό βιβλίο του 19ου αιώνα. Είναι όμως και ασυνήθιστο: ένα ευανάγνωστο δοκίμιο. Με την έκδοσή του το 1859 αναγνωρίστηκε αμέσως, τόσο από τους υποστηρικτές του όσο και από τους επικριτές του, ως ένα έργο υψίστης σπουδαιότητας. Η θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής προκάλεσε και προκαλεί ακόμα και σήμερα την έντονη αντίδραση όσων ασπάζονται την κυριολεκτική αλήθεια της Γενέσεως. Είναι όμως μοναδική γιατί εξηγεί, με την πλήρη έννοια της λέξεως, την ύπαρξη, τη μορφή, την ποικιλία, την πολυπλοκότητα και την κομψότητα όλων των έμβιων όντων, όχι μονάχα σε αυτό τον πλανήτη, αλλά πιθανότατα οπουδήποτε στο σύμπαν μπορεί να υπάρχει οργανωμένη πολυπλοκότητα. Αλλά για ό,τι αφορά τον υλικό κόσμο, μπορούμε τουλάχιστον να πούμε αυτό: πως είμαστε σε θέση ν' αντιληφθούμε ότι τα γεγονότα συντελούνται όχι με μεμονωμένες επεμβάσεις μιας "Θείας Δύναμης", που δρα ξεχωριστά στην κάθε ιδιαίτερη περίπτωση, αλλά με την καθιέρωση απ αυτήν γενικών νόμων.Whewell, Bridgewater Treatise

Κατεβάστε το βιβλίο πατώντας εδω

2008-11-14T20:49:00.000+02:00

Στην «Καταγωγή της Οικογένειας της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους» ο Ένγκελς περιγράφει τις διαδοχικές κοινωνικές και οικονομικές μορφές που αποτέλεσαν το θεμέλιο της ανθρωπότητας στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της, καθώς ο άνθρωπος γινόταν σίγα - σίγα κύριος των μέσων συντήρησης του. Το βιβλίο γράφτηκε μετά το θάνατο του Μαρξ, και περιέχει στοιχεία από σημειώσεις του Μαρξ και του 'Ενγκελς. Βασίζεται στο βιβλίο «Ή Αρχαία Κοινωνία» (Ancient Society) του ανθρωπολόγου Lewis Henry Morgan που δημοσιεύτηκε στα 1877.

Το βιβλίο του Ένγκελς συγκεντρώνει τα βασικά στοιχεία του υλικού του Μόργκαν, και έρευνα τις βασικές διαφορές μεταξύ της πρωτόγονης κοινωνίας και του «πολιτισμού», όπου οι τάξεις και η πολιτική οργάνωση είναι διαμορφωμένες. Τα προβλήματα που εξετάζει ο 'Ενγκελς χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες, τις εξής: α) τα στάδια της ανάπτυξης στην ιστορία της ανθρωπότητας, β) η φύση της πρωτόγονης κοινωνίας και η σχέση της με την ιδιοκτησία, την κοινωνική ιεραρχία, τις μορφές της οικογένειας και τα συστήματα καταγωγής, και γ) η εμφάνιση της εμπορευματικής παραγωγής, η διαίρεση σε τάξεις οικονομικά προσδιορισμένες, και το κράτος. Ένα τέταρτο σημαντικό ζήτημα της σύγχρονης ανθρωπολογικής έρευνας, στο οποίο ο Ένγκελς, αναφέρεται πολύ σύντομα, είναι το θέμα των πρώτων μορφών κοινωνικής οργάνωσης στους πιθηκοειδείς και η σημασία του για την προσέγγιση των πρώτων χρόνων της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Κατεβάστε το βιβλίο απο εδω

Emile Durkheim, Η εκπαίδευση, η φύση της και ο ρόλος της,

2008-11-14T20:43:00.002+02:00

Ο Emile D. Durkheim ήταν φιλόσοφος και κοινωνιολόγος και κατά πολλούς μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες που συνέβαλαν στην εξέλιξη της κοινωνιολογίας.

Tο βιβλίο του “Η εκπαίδευση, η φύση της και ο ρόλος της”, από το οποίο μεταφράζονται εδώ τα δύο από τα τέσσερα κεφάλαιά του, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1922, μετά το θάνατό του. Ο συγγραφέας επαναπροσδιορίζει, σε σχέση με προηγούμενες αντιλήψεις, τον κοινωνικό χαρακτήρα και τον κοινωνικό ρόλο της εκπαίδευσης, καθώς και τις σχέσεις της με το κράτος.

Το κείμενο συμπεριλαμβάνει τον περίφημο ορισμό της εκπαίδευσης από τον Ντυρκέμ, καθώς και βασικές έννοιες της κοινωνιολογίας του, όπως κοινωνικοποίηση, συλλογική συνείδηση και την αντίληψή του για την προτεραιότητα της κοινωνίας ως προς τα άτομα, δηλαδή για την κοινωνική αναγκαιότητα. Παρουσιάζει επίσης επιστημολογικό ενδιαφέρον, καθώς υπογραμμίζει τη σχέση της κοινωνιολογίας με την ιστορία και διατυπώνει τα βασικά επιχειρήματά του για τη δομική και λειτουργική θεώρηση των κοινωνιών.

Κατεβάστε το βιβλίο απο εδω

Φυλή και ιστορία, Φυλή και πολιτισμός-Levi Strauss

2008-11-14T20:29:00.004+02:00

Η έκδοση αυτή συνενώνει για πρώτη φορά σ' έναν τόμο δύο σημαντικά κείμενα του Λεβί-Στρος, που σε πρώτο επίπεδο σηματοδοτούν τη στράτευση του μεγάλου στοχαστή στη μάχη κατά των ρατσιστικών προκαταλήψεων, καθώς δημοσιεύτηκαν αρχικά και τα δύο υπό την αιγίδα της Ουνέσκο.Το πρώτο είναι το γνωστό και πολλές φορές δημοσιευμένο "Φυλή και Ιστορία" του 1952. Το δεύτερο είναι το άγνωστο για μεγάλο χρονικό διάστημα "Φυλή και Πολιτισμός" του 1971. Το κείμενο αυτό φαίνεται να τραβάει την προσοχή μετά τη δημοσίευσή του στο πλαίσιο της συλλογής Le regard eloigne το 1983. Και τότε όμως μπαίνει στο στόχαστρο ως κατά κάποιο τρόπο "προβληματικό", καθώς φαίνεται να εκφράζει μια ρήξη του συγγραφέα σε σχέση με βασικές έννοιες της σκέψης του, όπως είχαν αποτυπωθεί στο "Φυλή και Ιστορία"

Κατεβάστε το βιβλίο πατώντας εδω

Διεθνές συνέδριο ανθρωπολογίας

2008-11-14T18:36:00.003+02:00

PANTEION UNIVERSITY

DEPARTMENT OF SOCIAL ANTHROPOLOGY

INTERNATIONAL CONFERENCE

Europe at, across and beyond the Borders

November 27-29, 2008

Auditorium Saki Karagiorga II

Panteion University, Syngrou 136, Athens

THURSDAY 27 NOVEMBER / ΠΕΜΠΤΗ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

15.00 Registration / Εγγραφές 15.30 Greetings / Έναρξη, Χαιρετισμοί
Prof. A. Lytras (Vice Rector)
Prof. E. Papagaroufali (Head of Department)

Evening Session / Απογευματινή Συνεδρία

Rethinking ‘Europe’ from the borders of the European Union
Αναθεωρώντας την «Ευρώπη» από τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Convener / Υπεύθυνη Aliki Angelidou

Chair / Πρόεδρος Giorgos Agelopoulos

16.00-16.20 Gilles de Rapper, Looking for Europe on the borders of Albania
16.20-16.40 Rozita Dimova, The poet on the bridge in the Biblical Land: Construction of Europe and art festivals in the Republic of Macedonia
16.40-17.00 Detelina Tocheva, Political borders and social frontiers: Grass-roots understandings of European borders at the two sides of the Russian-Estonian border
17.00-17.20 Andreas Notaras, Faraway, so close: ‘Russian-Greeks’ looking towards Europe

17.20-17.40 Discussion / Συζήτηση
7.40-18.00 Breaκ / Διάλειμμα

Chair / Πρόεδρος Aliki Angelidou

18.00-18.20 Bojan Baskar, Nesting Orientalisms revisited
18.20-18.40 Slobodan Naumovic, Institutionalizing EU-Integration related hopes: A case study of the first twinning project in the Serbian Ministry of Agriculture, Forestry and Water Management 18.40-19.00 Ilia Iliev, Negotiating social-professional categories in contemporary Bulgaria
19.00-19.20 Deema Kaneff, Informal paths of economic integration into Europe: British involvement in the Bulgarian property market

19.20-19.50 Discussion / Συζήτηση

FRIDAY 28 NOVEMBER / ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Morning Session / Πρωινή Συνεδρία

’Europe’ and ‘Islam’: Exploring discourses, re-assessing polarities
«Ισλάμ» και «Ευρώπη»: Διερευνώντας τους λόγους, επανεκτιμώντας τις πολικότητες

Convener / Υπεύθυνος Gerasimos Makris Chair / Πρόεδρος Gerasimos Makris

9.30-9.50 Sotiris Roussos, European foreign policies and the Middle East: An evolution of perceptions in the Cold War and post-Cold War era
9.50-10.10 Sari Hanafi, Cultural difference or cultural hegemony? Contextualizing the Danish cartoon controversy within migration spaces
10.10-10.30 Tayfun Atay, ‘Neither with nor without you’!: A case of ‘ethnicity within ethnicity’ in the Turkish speaking immigrant communities of North London 10.30-10.50 Umut Azak, Who was Dervis Mehmed? History and memory of an Islamic revolt in Turkey 10.50-11.10
Discussion / Συζήτηση 11.10-11.30 Break / Διάλειμμα

11.30-11.50 Ali Fayad, Arab-European relations: Where does the core of the problem lie? 11.50-12.10 Panagiotis Geros, Humanitarian aid and political repercussions in the Occupied Palestinian Territories
12.10-12.30 Nancy Lindisfarne, Culture wars: Islam, gender, NGOs and anthropology in Afghanistan and Iraq
12.30-12.50 Discussion / Συζήτηση
Evening Session / Απογευματινή Συνεδρία

Re-figuring gendered bodies in postcolonial Europe: Politics, histories, and discourses of the veil
Ανα-θεωρώντας τα έμφυλα σώματα στην μετααποικιακή Ευρώπη: Με αφορμή τις πολιτικές, τις ιστορίες και τους λόγους της μαντίλας

Conveners / Υπεύθυνες Athena Athanasiou, Eirini Avramopoulou

Chair / Πρόεδρος Athena Athanasiou

16.30-16.40 Athena Athanasiou, Introduction: Mapping the conjunctures of feminist and postcolonial theory: Female veiling as a contested idiom for the body politic in contemporary Europe 16.40-17.00 Eleni Varikas, ’Women’s emancipation’ as a neo-colonial idiom: The rhetoric of modernity in the politics of the headscarf in France 17.00-17.20 Ayse Saktanber, Headscarf-skepticism in Turkey: Objectification of gender question through veiling
17.20-17.40 Rikke Andreassen, Veils in the Danish media and the instrumentalizing of feminism 17.40-18.00
Eirini Avramopoulou and Athena Athanasiou, Anxieties of ethnocentrism, exercises in multiculturalism: Un-veiling Greek fictions of national, religious and gendered belonging 18.00-18.20 Nora Gresch, Democratic paradoxes: Rights and values in European headscarf debates
18.20-18.40 Discussion / Συζήτηση
18.40-19.00 Break / Διάλειμμα
Keynote address / Κεντρική ομιλία
19.00-19.10 Introduction / Παρουσίαση ομιλήτριας Athena Athanasiou

19.10-20.00 Anne-Marie Fortier, Citizenship, mimicry and the body as evidence

20.00-20.30 Discussion / Συζήτηση

SATURDAY 29 NOVEMBER / ΣΑΒΒΑΤΟ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Morning Session / Πρωινή Συνεδρία

‘Multicultural’ societies and intercultural education in the postcolonial world
«Πολυπολιτισμικές» κοινωνίες και διαπολιτισμική εκπαίδευση στον μετααποικιακό κόσμο

Conveners / Yπεύθυνοι Eirini Toundasaki, Giorgos Tsimouris Chair / Πρόεδρος Eirini Toundasaki

9.00-9.30 Giorgos Tsiakalos, Colonies inside Europe, new multiculturalism and intercultural education
9.30-10.00 Jagdish Gundara, Intercultural arts education and the classical aesthetic

10.00-10.30 Discussion / Συζήτηση
10.30-10.50 Break / Διάλειμμα
Chair / Πρόεδρος Giorgos Tsimouris

10.50 -11.20 Peter McLaren, Cultural difference and the problems of revolutionary praxis in the Age of Empire. 11.20-11.50 Nathalia Jaramillo, Feminist and post-colonial critique: Refashioning critical pedagogy

11.50-12.20 Discussion / Συζήτηση

12.20-13.00 Round Table / Στρογγυλή Τράπεζα
Evening Session / Απογευματινή Συνεδρία

State, surveillance practices and the spectre of violence
Kράτος, πρακτικές επιτήρησης και το φάσμα της βίας

Convener / Yπεύθυνη Rania Astrinaki

Chair / Πρόεδρος Dimitra Gefou-Madianou

16.00-16.20 Allen Feldman, Animality and the inhumanization of sovereignty: The becoming non-state of the state
16.20-16.40 Dan Rabinowitz, Self-fulfilling prophecy on the internal frontier: Israeli politics and the Palestinian citizens of Israel, 1993-2000
16.40-17.00 Rania Astrinaki, Discourses on legality, states of exception: Making a criminal zone in Crete

17.00-17.20 Discussion / Συζήτηση
17.20-17.40 Break / Διάλειμμα

Chair / Πρόεδρος Allen Feldman

17-40-18.00 Staffan Löfving, Export peace, or eurocentricity goes to war: The double bind of conflict resolution in Columbia 18.00-18.20 Nikolas Kosmatopoulos, Toward an anthropology of exposed states: Western peacemakers and the cunning state in Lebanon 18.20-18.40 Umut Yildirim, Dissonant attachments, militant experts: A brief reflection on anti-networks
18.40-19.00 Anupama Rao, Torture and empire: Genealogies of subjection and subject-formation

19.00-19.20 Discussion / Συζήτηση
19.20-19.40 Break / Διάλειμμα
Keynote address / Κεντρική ομιλία
19.40-19.50 Introduction / Παρουσίαση ομιλητή Rania Astrinaki

19.50-20.30 Bruce Kapferer, The state and new articulations of violence

20.30-21.00 Discussion / Συζήτηση

Closing / Κλείσιμο

Traditional water management practices among Stromi village people, Gkiona Mountain, Greece.

2008-11-14T17:55:00.008+02:00

Ένα πολύ ωραίο σπουδαστικό εθνογραφικό φίλμ απο το πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου. Σκηνοθέτης είναι ο Νικόλαος Σφακιανάκης. Περιγράφει την διαχείριση των υδάτινων πόρων απο τους κατοίκους της Στρόμης και γενικά της ορεινής περιοχής της Φωκίδας. Η διαχείριση του νερού σχετίζεται οχι μόνο με την καθημερινότητα και την οικονομία αλλά και με τον μύθο, την θρησκεία και τις πολιτισμικές εκφάνσεις.

Πατήστε εδω για να δείτε την ταινία:

Βλάσσης Μπονάτσος - Μεταμορφώσεις

2008-11-04T01:51:00.002+02:00

Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
από προσώπου της γης στην κόψη μιας αστραπής
μια μέρα θα εξαφανιστώ
από τη νύχτα μεθάω και στο σκοτάδι γελάω
βάζω μια μάσκα από φως και ξεχνώ
ο κόσμος λέει πολλά κι όταν με κρίνει σκληρά
η απάντησή μου είναι.

Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
που την καρδιά μου ξέρουν
θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
στα χρόνια ταξιδεύω...

Ανακατεύω μπογιές τραβάω ευθείες γραμμές με το νου
φιλοσοφίες ακούς από ανθρώπους κουτούς
που εμένα δε με πείθουν.

Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
που την καρδιά μου ξέρουν
θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
στα χρόνια ταξιδεύω.
Άκουσε με...

Σ' ένα ακρογιάλι στάσου κι αν ένα αστέρι πέσει πιάσ' το
αυτό που θέλεις πέσ' το όλα μπορούν να συμβούν
κάθε λεπτό θα ζήσω σαν να 'ταν πες το τελευταίο
ο χρόνος κάνει κύκλο και οι στιγμές που κυλούν
το μέλλον τώρα βλέπω και οι τρομπέτες ηχούν
με τα φτερά μου πετάω...

Lie Lie Lie - Serj Tankian

2008-10-31T22:07:00.001+02:00

Lalalalalalalala lie lie lie

Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie

My baby, my baby
Let me know
Because you love me, you love me
Let me go
And you're my lover, you pay me
Twice my size
And on your knees you lay
In my thighs,

Take my hand and lets end it all,
She broke her little bones
On the boulders below,
Take my hand and lets end it all,

My baby, My baby
Let me go
And if you love me, you love me
Let me go,
Cause I'm your brother, your brother,
Have some pride,
And now you love me, you love me
Then die tonight

Take my hand and lets end it all,
She broke her little bones
On the boulders below,
Take my hand and lets end it all,
Broke her little bones
On the boulders below,
And while she fell I delightfully said,

Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie

She took my hand and I let her go
She broke her little bones
On the boulders below,
Took my hand and she ended it all,
Broke her little bones on the boulders below,
And while she fell, I smiled.

Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie
Lalalalalalalala lie lie lie

Africa. Kάποιες φορές τα λόγια είναι λίγα να περιγράψεις αυτη την ήπειρο...

2008-10-26T15:15:00.000+02:00

Τί θέλει να πει ο ποιητής;;;

Το φόρτωσε το γκομενάκι

Πάλι καλά...μπορεί να βάζαν και πυλώνα υψηλής τάσης

Τουλάχιστον χωράει αρκετούς...

Ευχαριστώ για την διευκρίνηση...

Θέλει άλλους 40 στο καπό για να ισορροπήσει...

Καλά που δεν του ζήτησαν να βάψει ουρανοξύστη

The african way of drinking

Αφρικάνικο walkman

2008-10-13T20:31:00.001+03:00

Αναδημοσιεύω την είδηση απο skai.gr:

"Οι άνδρες που τα καταφέρνουν καλύτερα στα τεστ νοημοσύνης, έχουν και πιο υγιές σπέρμα, ενώ οι άνδρες με χαμηλές επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης, τείνουν να έχουν λιγότερο και χαμηλότερης ποιότητας σπέρμα, σύμφωνα με έρευνα του εξελικτικού ψυχολόγου Τζόφρι Μίλερ του πανεπιστημίου του Νέο Μεξικό.
Σύμφωνα με τον Μίλερ, η σχέση μεταξύ νοημοσύνης και σπέρματος σημαίνει ότι η εξυπνάδα αποτελεί ένα "μήνυμα" για τη συνολικότερη υγεία ενός άνδρα προς τις γυναίκες που αναζητούν σύντροφο με υγιή γονίδια.
Όπως υποστηρίζει, νοημοσύνη και ποιότητα σπέρματος συνδέονται μέσω ενός πολύπλοκου ιστού βιολογικών και περιβαλλοντικών διαδραστικών σχέσεων, που έχουν αναπτυχθεί διαχρονικά για να βοηθήσουν τις γυναίκες να διαλέξουν το ταίρι τους.
Ο Μίλερ και η ομάδα του ανακάλυψαν τη στατιστική σχέση σπέρματος-νοημοσύνης μελετώντας στοιχεία χιλιάδων βετεράνων του πολέμου του Βιετνάμ, που είχαν δώσει τόσο τεστ νοημοσύνης όσο και σπέρμα και διαπίστωσαν ότι υπάρχει όντως συσχέτιση μεταξύ καλού σπέρματος και καλής νοημοσύνης.
Ακριβώς για ποιο λόγο υπάρχει η ανωτέρω σχέση είναι ασαφές. Πάντως, σύμφωνα με τον Μίλερ σχεδόν όλα τα ζώα, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους για εύρεση συντρόφου, έχουν αναπτύξει χαρακτηριστικά για να προσελκύσουν το άλλο φύλο."

Τέλεια...κάποιος ερεύνησε τα βιολογικά αποτελέσματα του IQ λαμβάνοντας δείγμα απο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ της δεκαετίας του '60. Κάποιοι νομίζω πως γλείφουν λυσσωδώς το προκλητικά αναρτημένο δάκτυλο του Θείου Sam.

Συμπέρασμα: ο Μίλλερ έχει πολύ πολύ πολύ πολύ χαμηλής ποιότητας σπέρμα...

2008-10-08T23:53:00.001+03:00

Μόνο αν στο ψιθύριζε στ' αφτί...
Μόνο αν έπαυε να βλέπει, να γεύεται, να σκέφτεται, να ακούει...
Μόνο τότε.
Να νιώσει άνθρωπος πριν απο μάνα, σύντροφος και κόρη.

Οχι άλλο whisky, φτάνει. Τρέκλιζε, έβριζε και βλασφημούσε τους πελάτες. Με δυσκολία καταλάβαινα την ακατανόητη γλώσσα της που το αλκοόλ την έκανε ακόμα χειρότερη.
Τί κυρία όμως;;;
Ο χρυσός σταυρός στο λαιμό της κόστιζε όσο το τομάρι και των 6 λιγούρηδων που φλέρταραν λιμανωδώς μαζί της. Ποιός ξέρει γιατί ήρθε σε ενα μέρος όπως αυτό. O cozy τεκεδοκαφενές ενος τριτοκλασσάτου λιμανιού της Μεσογείου.
Δεν θα την σταματούσα απο την κατρακύλα. Δεν ήξερα την γλώσσα της, δεν ήξερε την δική μου.
H γλυκυτάτη μεθυσμένη αριστοκράτισσα ψέλλισε σχεδόν συνομωτικά στον barman:

El ombre es stopa
La muger es fuego
Viene el demonio y sopla

Ο barman παράτησε το μαγαζί και έφυγε μαζί της.
Αισθάνθηκα μια μεγάλη ικανοποίηση. Δεν ήξερα αν οφειλόταν στην γενναία πράξη της, στην ηλίθια έκφραση των λιγούρηδων που έβλεπαν την γκόμενα να φεύγει με τον barman ή στο ποτό.
Γνώριζε τον Μεγαλύτερο των Διαβόλων, θα φοβόταν ενα βρώμικο, σκοτεινό καταγώγι...;

ΟΧΙ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΤΗ

2008-10-05T00:37:00.001+03:00

Αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο για πολλούς λόγους. Αν και ο πρώτος που μου έρχεται στο μυαλό είναι καθαρά προσωπικός και συναισθηματικός μιας και μιλάμε για την επικείμενη καταστροφή ενος τόπου απο τον οποίο κατάγομαι, ωστόσο η λογική θα με οδηγήσει σε άλλους πιο σημαντικούς.
Η καταστροφή ενος οικοσυστήματος, το οποίο μάλιστα είναι προστατευόμενη περιοχή, απο την μεταλλευτική δραστηριότητα δεν είναι μόνο οικονομικό κέρδος ενάντια στην φύση, δεν είναι μόνο έλλειψη σεβασμού προς το περιβάλλον. ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΤΡΑΝΤΑΧΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.
Εύχομαι το εκδικητικό χαστούκι της φύσης να είναι ανηλεές και αδυσώπητο.

Λυπάμαι που χάνεται αυτό που κάποτε έκανε τον άνθρωπο να δημιουργεί και να παράγει πολιτισμό. Εχει χαθεί το κριτήριο της ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ. Ντύνουμε την αισθητική με χαρτονομίσματα για να την αγγίξουμε, την πνίγουμε στις στάχτες καμμένων δέντρων, την θάβουμε βαθιά στον βωξίτη της Οίτης.

Παρακαλείται όποιος μπορεί να βοηθήσει υπογράφοντας στο site που παραθέτω παρακάτω.

"Για όλους εμάς η Οίτη είναι το βουνό των λουλουδιών με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα, το βουνό με τα πλούσια νερά, με τα περισσότερα και ομορφότερα φαράγγια της Ελλάδας, τις ιαματικές πηγές, το αγριοκάτσικο της Οίτης, το βουνό του μυθικού Ηρακλή και της Εθνικής μας Αντίστασης. Είναι το βουνό που ο καθένας μπορεί να το απολαύσει, ακόμα και με μονοήμερες εκδρομές, στις δεκάδες πεζοπορικές του διαδρομές, σε μια απόσταση δύο ωρών από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, δίπλα στην Εθνική Οδό και την σιδηροδρομική γραμμή. Είκοσι δύο χωριά είναι απλωμένα στα ριζά του βουνού, χωριά που ανήκουν στους δύο νομούς, Φθιώτιδας και Φωκίδας, σε πέντε δήμους και σε μια κοινότητα. Από το Μαυρολιθάρι και την Παύλιανη, μέχρι την Υπάτη και τα Λουτρά, τις Κομποτάδες και το Κουμαρίτσι, την Καστανιά, το Νεοχώρι και την Ανατολή. Όλα ξακουστά χωριά, που σήμερα, μετά τη λαίλαπα της εσωτερικής μετανάστευσης και της γήρανσης του πληθυσμού, παλεύουν και αγωνιούν για το μέλλον, προσπαθούν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις επιστροφής των νέων μέσα από ήπιες οικοτουριστικές κυρίως επενδύσεις, μια και οι αποστάσεις από τα κέντρα εδώ είναι πραγματικά μικρές, και πολλές φορές ασήμαντες. Τον τελευταίο καιρό όμως μεταλλευτική εταιρεία προσπαθεί να επεκτείνει τις δραστηριότητές της στην Οίτη, σε δάση και δασικές εκτάσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, ακόμα και μέσα στον Εθνικό Δρυμό, σε προστατευόμενες περιοχές από το ΝΑΤURA 2000 και Ευρωπαϊκές Οδηγίες για την προστασία των πτηνών, αλλά και κοντά σε χωριά και αρχαιολογικούς χώρους. Σχεδιάζονται άμεσα δύο νέες θέσεις εξόρυξης βωξίτη δίπλα στο χωριό Κουμαρίτσι. Σχεδιάζεται επέκταση των δραστηριοτήτων της στις θέσεις “Ψωμούλα”, στο όμορφο οροπέδιο της Λούκας, και “Κοκκινόβραχος” και μάλιστα μέσα στα όρια του Εθνικού Δρυμού. Επίσης σχεδιάζονται γεωτρήσεις για έρευνα με προοπτική την εξόρυξη σε 296 σημεία, σε όλο το Β - ΒΑ τμήμα του βουνού. Αν αυτά τα σχέδια προχωρήσουν, η Οίτη διατρέχει σοβαρούς κινδύνους εκτεταμένων μη αναστρέψιμων καταστροφών, με αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομική δραστηριότητα, στο περιβάλλον, την υγεία, την ίδια τη ζωή των κατοίκων της περιοχής, του μέλλοντος της νέας γενιάς. Με τη μετατροπή της περιοχής σε μεταλλευτική, εκατοντάδες επαγγελματίες και εργαζόμενοι στο τουρισμό, στον επισιτισμό, στις οικοδομές, στο εμπόριο, αλλά και αγρότες και κτηνοτρόφοι θα αντιμετωπίσουν το φάσμα της ανεργίας, ενώ θα πληγούν σοβαρά και οι συνταξιούχοι αγρότες. Σήμερα που οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις κλιματικές αλλαγές και όλες οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις διακηρύσσουν την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, είναι χρέος ΟΛΩΝ να προστατεύσουμε μία από τις σημαντικότερες περιοχές απείρου φυσικού κάλλους της χώρας μας.

Οι εποχές που η εγκατάσταση μεταλλείων γινόταν για λόγους “δημοσίου συμφέροντος” και η μεταλλευτική εταιρεία δέσμευε την περιοχή, και μαζί δέσμευε τις τύχες των κατοίκων της, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Δεν μπορούμε να μείνουμε θεατές στο επιχειρούμενο έγκλημα.

Ζητάμε από την κυβέρνηση, τα αρμόδια Υπουργεία και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Φθιώτιδας να μην εγκρίνουν την άδεια στην εταιρεία και να απορρίψουν τις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για επέκταση των δραστηριοτήτων της στο βουνό. Καλούμε όλους τους φορείς, όλους τους πολίτες, να αντιταχθούν με όποιο τρόπο θεωρούν πιο πρόσφορο, ώστε να ματαιωθούν αυτά τα σχέδια και να προστατευτεί η Οίτη. "

ΟΧΙ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΗΣ ΟΙΤΗΣ
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΗΠΙΑ ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Αναδημοσίευση απο gopetition.com

Περισσότερες πληροφορίες στο mountain-oiti.blogspot.com/

Καθαρευούσης λόγος λάγνος...

2008-09-20T01:16:00.001+03:00

Ο Αιμίλιος Μπερτιέ, αλλόφρων από τό μέγεθος τής ηδονής που ένοιωθε, έχυνε τώρα με παραφοράν εντός τού στόματος τής Έθελ, και η φιλήδονος αγγελική κόρη κατέπινε με αφάνταστον λαιμαργίαν τόν πυκνόρρευστον και γλοιώδη σπερματικόν οπόν που τής προσέφερε ο αγαλλιών ζωγράφος, προσπαθούσα να μη τής διαφύγη ούτε μία σταγών τού εξακοντιζομένου ψωλοχύματος. Η Υβόννη, αλγούσα, άλλα διεγειρομένη πάλιν ταυτοχρόνως, έβλεπε και ήκουε τά πάντα, σφαδάζουσα από τό κακόν της. « Αχ, είναι πολύ τυχερό τό βρωμοπούτανο ...» έλεγε μέσα της η ζηλότυπος νεάνις, και η καρδία της εξεσχίζετο καθώς εσκέπτετο ότι αυτήν τήν εμέσσουσαν ωραίαν ψωλήν και αυτό τό αφειδώς εκτοξευόμενον εις τό στόμα τής Έθελ παχύ σπέρμα, όπως και τάς πράξεις που ωδήγησαν εις τήν εξακόντισιν τού ψωλοχυμού, τόσας φοράς τήν νύκτα εκείνην, θα ημπορούσε, με ολίγην καλήν τύχην, να τά είχε απολαύσει αυτή ... Εκτός από τήν ζηλοτυπίαν, τό γεγονός ότι δεν είχε ακόμη αποκτήσει καμμίαν (έκτος τού αυνανισμού) ερωτικήν πείραν, ενώ ένα τόσον μικρόν όσον η Έθελ κοράσιον είχε καταπληκτικώς μεγάλην δια τήν ηλικίαν της τοιαύτην, τήν ετραυμάτιζε δεινώς. Η μικρά καστανή παίς, αφού απεστράγγισε και κατέπιε και τήν τελευταίαν σταγόνα τού ψωλοχύματος τού θαυμαστού της, απέσπασε τό στόμα της από τό πέος του. Ο Μπερτιέ, πανευτυχής, τήν ηυχαρίστησε θερμώς, και πνευστιών ακόμη από τόν μέγαν γλυκασμόν που είχε δοκιμάσει, έκυψε και τήν εφίλησε εις τά κάθυγρα από τό σπέρμα του χείλη της, εκφράζων και τόν θαυμασμόν του δια τήν τέχνην και τάς ερωτικάς ικανότητας τής νεαράς φελλατρίας. « Είσαι μια υπέροχη μικρή ψωλογλειφίτσα! » είπε και τήν ησπάσθη άλλην μίαν φοράν εις τό στόμα. Η Υβόννη εκοίταξε τόν ουρανόν, ωσάν να ζητούσε απ' αυτόν βοήθειαν. Τά άστρα όμως, όσον και τό στερέωμα εφαίνοντο ψυχρά και αδιάφορα. Η δυστυχής Γαλλίς έκλεισε δι' ολίγην ώραν τά μάτια της και εδάγκασε τά χείλη της, δια να μην εκσπάση εις λυγμούς. Όταν τά ήνοιξεν πάλιν, είδε τόν Μπερτιέ και τήνΈθελ ακουμβισμένους εις τήν κουπαστήν 5 ή6 μέτρα πέραν τού σημείου εις τό όποιον είχαν λαγνουργήσει. Αναπνέων τήν θαλασσίαν αύραν, ο Γάλλος καλλιτέχνης συνομιλούσε με τήν μικράν του φίλην.

Απόσπασμα απο τον Μέγα Ανατολικό του Ανδρέα Εμπειρίκου

Φοιτητάκο...βρε μπας και τα εχεις μπερδέψει?

2008-09-17T16:38:00.001+03:00

Πάρτην βρε μπαγάσα...
Είναι ακριβή η δισκομπάλα φοιτητάκο
Πάρε την καρτούλα
και οι μπύρες εχουν φτάσει στα ύψη...μέθα με την κάρτα φοιτητάκο
Και χόρεψε...

Συγχαρητήρια για μια άλλη φορά στους Έλληνες διαφημιστές που μας υπενθυμίζουν οτι στην Ελλάδα για να χορέψεις, να γλεντήσεις, να γαμήσεις και να ζήσεις ως φοιτητής θέλεις άτοκο δανειάκι με ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης.
Φαντάζομαι πως το γλεντάκι της διαφήμισης θα διεξάγεται σε δυαράκι διαμέρισμα κάπου εξω απο το βλαχοχώρι που πέρασε ο ημιηλίθιος γιόκας του μισθωτού υπαλληλάκου.

Πάντως εντάξει, θα έχει κάτι να θυμάται το φοιτητούδι: Τα 8 χρόνια σπουδών για να βγάλει το ΤΕΙ Ζαμπονοκοπτικής, τα πουλημένα οικοπεδάκια του μπαμπά στου Ζούμπερη για να ξεχρεώσει, το τέλειο ακαδημαϊκό επίπεδο του ΤΕΙ, τις καταλήψεις και φυσικά...τους ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης της καρτούλας που τόσο αγάπησε.

Σε λίγο και την Χρυσή Ευκαιρία {ζητούνται ζαμπονοκόπτες} θα την αγοράζει με καρτούλα πιστωτικούλα.

Nασρετίν Χότζα

2008-09-10T16:04:00.001+03:00

Ο Νασρεντίν Χότζα ή γνωστότερος ελληνικά ως Ναστραντίν Χότζας (το όνομα σημαίνει «Η δόξα της Πίστης» στα Αραβικά) ήταν ένας δημοφιλής κεντρικός ήρωας μύθων, παροιμιών, ανεκδότων που κυκλοφορούσαν ευρύτατα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανόμενης και της Τουρκίας. Ο Ναστραντίν Χότζας παρουσιάζεται ως τύπος σούφι, φιλόσοφου ανατολίτη, οπλισμένος με φιλοσοφική εγκαρτέρηση στις αντιξοότητες της ζωής, πάντοτε ετοιμόλογος με ελευθερία εκφράσεων, πολλές φορές και με αισχρολογίες.

Υποστηρίζεται ότι γεννήθηκε τον 13ο αιώνα κάπου στο Μεγάλο Κορασάν και ότι διατηρούσε φιλία με τον Ταμερλάνο. Κατ΄ άλλους γεννήθηκε στο Σιβρή χισάρ στη Μικρά Ασία περί τον 15ο με 16ο αιώνα. Το επάγγελμά του ήταν καδής (ιεροδίκης) και μουλάς(ιεροδιδάσκαλος). Πέθανε και τάφηκε στο Ακ Σεχήρ κοντά στο Ικόνιο όπου υποστηρίζεται ότι υπήρχε ο τάφος του ένα μικρό «τουρμπέ», (=μαυσωλείο).

Η εκδοχή πάντως ότι όλοι οι σχετικοί μύθοι του Ναστραντίν πλάστηκαν από τον ίδιο είναι εσφαλμένη. Γιατί απλούστατα πολλά αναφέρονται σε πολύ διαφορετικές περιόδους. Ακόμη πολλά ανέκδοτα μπορεί ν΄ αναφέρονται στ΄ όνομά του αλλά είναι βέβαιο ότι άλλοι είναι οι δημιουργοί τους που παρέμειναν αφανείς αφηγητές. Πάντως σημειώνεται ότι από τις πλείστες εκδόσεις των ιστοριών του Ναστραντίν σε ξένες γλώσσες η μετάφραση στην ελληνική ήταν το περισσότερο διαδεδομένο στην Ελλαδική χώρα από την εποχή της οθωμανικής περιόδου και που συνέχισε στην ελεύθερη Ελλάδα τουρκικό βιβλίο.

Πολλά έθνη της Μέσης Ανατολής θεωρούν τον Νασρεντίν δικό τους, όπως οι Αφγανοί, Άραβες, Πέρσες, Τούρκοι και Ουζμπέκοι). Το όνομά του γράφεται διαφορετικά σε κάθε γλώσσα και πριν ή μετά από αυτό αναφέρονται οι τίτλοι Χότζας, Μουλάς ή Εφέντι. Ο Νασρεντίν ήταν λαϊκός φιλόσοφος και έχει μείνει στη μνήμη και την παράδοση της Ανατολής για τις αστείες ιστορίες και τα ανέκδοτά του.

Οι ιστορίες του μπορεί να είναι παράδοξες, απλοΐκές αλλά έχουν βαθύτερα νοήματα τα οποία γίνονται κατανοητά μέσα από τη διήγηση.

Ιστορίες του Νασρετίν Χότζα

Το Καζάνι

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Ναστρεντίν Χότζα είχε καλέσει τους φίλους του για φαγητό. Όμως, οι φίλοι του ήταν πολλοί κι εκείνος δεν είχε τόσο μεγάλο καζάνι για να μαγειρέψει. Πήγε λοιπόν στο γείτονα για να ζητήσει ένα καζάνι δανεικό. "Γεια σου, γείτονα. Μήπως μπορείς να μου δανείσεις το καζάνι σου;" "Αμέσως", είπε ο γείτονας και το έφερε. Παίρνει το καζάνι ο Χότζας και γυρνάει σπίτι του. Μαγείρεψε φαγητό γι' όλους και το γλέντι κράτησε μέχρι το πρωί. Μετά από λίγες ημέρες επιστρέφει το καζάνι στο γείτονα, αλλά βάζει μέσα και μια μικρή κατσαρόλα. Ο γείτονας βλέπει, έκπληκτος, την κατσαρόλα μέσα στο καζάνι και ρωτάει το Χότζα: "Τι είναι αυτό, Χότζα μου; Μέσα στο καζάνι είναι μια κατσαρόλα". Κι ο Χότζας απαντάει: "Α, γείτονα, συγχαρητήρια! Όσο είχα το καζάνι σου στο σπίτι μου, γέννησε μια κατσαρόλα". Ο γείτονας απόρησε αλλά δεν είπε τίποτα. Χαρούμενος, παίρνει το καζάνι και την κατσαρόλα και λέει στο Χότζα: "Φαίνεται, Χότζα μου, πως θα 'ταν ετοιμόγεννο...". Ο Χότζας κρυφογέλασε πονηρά κι έφυγε. Περνάει καιρός και ο Χότζας πάλι περιμένει καλεσμένους και χρειάζεται ένα μεγάλο καζάνι για να φτιάξει το φαγητό. Πηγαίνει λοιπόν στο γείτονα και του ξαναζητάει το καζάνι. "Γεια σου, γείτονα. Μήπως μπορείς να μου δανείσεις πάλι το καζάνι σου;" "Ευχαρίστως, Χότζα μου" λέει ο γείτονας και του το δίνει. Περνάει καιρός πολύς, αλλά ο Χότζας δεν επιστρέφει το καζάνι. Έτσι, ο γείτονας αποφασίζει να πάει στο σπίτι του Χότζα και να του το ζητήσει. "Ε, Χότζα, τι γίνεται με το καζάνι μου;" Κι ο Χότζας, με περίλυπο ύφος, του απαντάει: "Αχ, γείτονα, τα συλλυπητήριά μου. Όσο είχα το καζάνι σου στο σπίτι μου, πέθανε". Τότε ο γείτονας, θυμωμένος, του λέει: "Μα τι λες, Χότζα μου, πεθαίνουν τα καζάνια;". Και ο Χότζας χαμογελώντας, του απαντάει: "Και βέβαια πεθαίνουν, γείτονα. ...αφού πίστεψες ότι γεννάνε, γιατί δεν πιστεύεις ότι πεθαίνουν;".

Γαϊδαρος και γυαλικά

Μια μέρα, εκεί που κουβαλούσε ο Χότζας με τον γάιδαρό του ένα πολύτιμο φορτίο με λεπτεπίλεπτα γυαλικά, κάτι δεν έκανε καλά και αδειάζουν όλα στο δρόμο και γίνονται θρύψαλα!
Αμέσως μαζεύτηκε ένα σωρό κόσμος και κοίταγε, οπότε ο Χότζας τους έβαλε τις φωνές: «Τι κοιτάτε βρε ανόητοι, δεν έχετε ξαναδεί ηλίθιο στη ζωή σας;»

Το δίκιο

Κάποτε που ο Νασρεντίν έκανε χρέη Δικαστή, του έτυχε να δικάσει μια περίεργη υπόθεση απάτης.
«Ο κατηγορούμενος Χότζα μου», άρχισε να λέει ο μηνυτής, «ήρθε μια μέρα και μου ζήτησε τον γάιδαρό μου για να μεταφέρει κάτι εμπορεύματα στην πόλη και να μου τον επιστρέψει την επόμενη μέρα. Κι επειδή ήταν φίλος και γείτονας του τον δάνεισα. Την άλλη μέρα το απόγευμα, έρχεται σπίτι μου χωρίς το γάιδαρό μου και μου λέει ότι τον δάγκωσε ένα φίδι και ψόφησε. Εντάξει, του λέω, αλλά πρέπει να μου τον πληρώσεις γιατί ψόφησε στα χέρια σου. Κι εκείνος μου απάντησε ότι δεν μου δίνει πεντάρα κι έφυγε. Δεν έχω δίκιο να ζητάω να μου τον πληρώσει;»
«Δίκιο έχεις», απάντησε ο Νασρεντίν κι ύστερα γυρνώντας στον κατηγορούμενο τον ρώτησε: «Τι έχεις να πεις εσύ γι’ αυτό που σε κατηγορεί;»
«Εγώ Χότζα μου, επειδή αυτός ο άνθρωπος ήταν φίλος και γείτονάς μου, πήγα και του ζήτησα τον γάιδαρό του για να κουβαλήσω κάτι εμπορεύματα για πούλημα στην πόλη. Τη νύχτα, όμως, καθώς γυρίζαμε πίσω δάγκωσε το γάιδαρο του φίλου μου ένα φίδι κι εκείνος ψόφησε. Μόλις έφτασα το πρωί περπατώντας στο χωριό, πήγα κατ’ ευθείαν στο σπίτι τού φίλου μου, του είπα τι έγινε κι εκείνος μου ζήτησε να του δώσει λεφτά να πάρει καινούργιο. Αλλά αφού δεν έφταιγα εγώ και τον γάιδαρο θα μπορούσε να τον είχε δαγκώσει φίδι κι όταν τον είχε εκείνος, αρνήθηκα να του τον πληρώσω. Δίκιο δεν έχω;»
«Κι εσύ δίκιο έχεις», απάντησε ο Νασρεντίν.
Και τότε φώναξε κάποιος από το ακροατήριο: «Μα Χότζα μου, τι λες: Δεν μπορεί να έχουν και οι δύο δίκιο!»
«Κι εσύ δίκιο έχεις», απάντησε ο Χότζας, γελώντας.

Το αλάτι και η Αλήθεια

Μια μέρα, ρώτησε τον Νασρεντίν ένας μαθητής του: «Πες μου δάσκαλε: Πώς θα μπορούσες να περιγράψεις τη δουλειά ενός αναζητητή της Αλήθειας;» Ο Νασρεντίν κοίταξε για λίγο σιωπηλός τον μαθητή του κι ύστερα χαμογέλασε πονηρά και του είπε: «Σαν την ιστορία της κούκλας από αλάτι». «Δηλαδή;» ρώτησε ο μαθητής απογοητευμένος, νομίζοντας ότι ο δάσκαλός του τον κοροϊδεύει. «Άκου την ιστορία, λοιπόν», είπε ο Νασρεντίν, όχι όμως με τ’ αυτιά σου, αλλά με την καρδιά σου». Και να η ιστορία που είπε ο Μουλά Νασρεντίν στον μαθητή του: «Μια κούκλα φτιαγμένη από αλάτι, ψάχνοντας να βρει την αλήθεια για το τι τέλος πάντων ήταν, ταξίδεψε χιλιάδες μίλια στεριάς, μέχρι που έφτασε και σταμάτησε στην άκρη της θάλασσας. Έμεινε ακίνητη κοιτάζοντας μαγεμένη εκείνη την υγρή κινούμενη μάζα που δεν έμοιαζε με τίποτα από όλα όσα είχε δει ως τότε και δεν ήξερε το όνομά της. «Τι είσαι εσύ;» ρώτησε η κούκλα από αλάτι τη θάλασσα. «Έλα μέσα και δες μόνη σου», απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο καλοσύνης κι αγάπης. Έτσι, η κούκλα από αλάτι προχώρησε, τσαλαβουτώντας στα νερά, προς τα μέσα. Όσο πιο βαθιά προχωρούσε, τόσο περισσότερο διαλυόταν μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή. Πριν διαλυθεί και το τελευταίο αυτό κομμάτι της και γίνει ένα με τη θάλασσα, η κούκλα από αλάτι πρόλαβε και φώναξε με θαυμασμό, μεθυσμένη από μια αλλόκοτη και πρωτόγνωρη χαρά: «Τώρα ξέρω τι είμαι»!

Ta στοιχεία για τον Χότζα είναι απο την wiki και απο το paramithas.gr.

Χώμα και κάγκελο

2008-09-03T18:50:00.001+03:00

Περίεργο κελί μου έδωσαν...
Άδειο, μόνο μια τηλεόραση υπάρχει απέναντι μου. Την ανοίγουν μόνο όταν εκείνοι θέλουν. Τί να την κάνω όμως όταν ενα παράθυρο με θέα τον απέναντι δρόμο μου έχει δοθεί ως προνόμιο (δεν ξέρω τον λόγο) ; Ενα άδειο κελί λοιπόν, με ενα παράθυρο και μια τηλεόραση.
Σπάνια θυμάμαι την ζωή μου εξω απο το κελί. Δεν μπορώ καν να φέρω στον νού μου ποιός με καταδίκασε και γιατί. Η μέρα μου πια γεμίζει απο την θέα του χωμάτινου δρόμου όπως αυτός φαίνεται απο το σιδερόφρακτο παράθυρο μου. Συχνά πλησιάζω το παράθυρο και χώνω το πρόσωπο μου ανάμεσα στα κάγκελα. Ετσι δεν μου κρύβουν τον δρόμο. Μιά μικρή αίσθηση ελευθερίας και αυταπάτης. Παρατηρώ λοιπόν τον κόσμο που περνά κάθε μέρα. Δεν είναι αρκετοί. Τους έχω μάθει πλέον.
Ο βιαστικός παπάς με το ξεθωριασμένο ράσο περνά κάθε πρωί. Καμιά φορά τον ακολουθούν 2-3 ηλικιωμένες. Εκείνος πάντα λιγομίλητος και αυστηρός. Έπαψα να τον χαιρετώ γιατί δεν με πρόσεξε ποτέ (όσο και αν έβγαζα το χέρι απ'το κελί για να με δεί). Μετά απ' αυτόν, η χήρα. Αυτή γυρνά πάντα το κεφάλι της δεξιά να δει την φυλακή. Έτσι μπορώ και βλέπω ολόκληρο το πρόσωπο της. Κοιτάει προς τα εδω. Νιώθω την θλίψη, την προσμονή. Είναι νέα όμως γερνά πολύ γρήγορα μέρα με την μέρα. Συχνά σταματά να περπατά και κοντοστέκεται. Το ίδιο όμως κοριτσάκι με την σχολική τσάντα την τραβά και την προτρέπει να βιαστεί. Ποτέ δεν της χάλασε χατήρι και συνέχισε. Κάπως ετσι λοιπόν, παρελαύνουν μπροστά μου παιδιά, γυναίκες, παρέες και δεσμοφύλακες. Σαν θέατρο σκιών όπου η λάμπα είναι τα μάτια μου και το λευκό πανί ειναι το μικρό παράθυρο μου. Μια παράσταση μόνο για μένα...
Αυτό το πρωί ξύπνησα και έλαβα θέση προεδρική για την καθημερινή παράσταση. Όμως κάτι είχε αλλάξει. Σκεφτόμουν πως τόσο καιρό έβλεπα μόνο ενα μικρό κομμάτι του δρόμου. Σήμερα ήθελα τα πάντα: την αρχή και το τέλος του. Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τον συλλογισμό μου συνειδητοποίησα πως δεν εχω παρατηρήσει ούτε την απέναντι πλευρά του χωματόδρομου, πίσω δηλαδή απο τους περαστικούς. Το έκανα λοιπόν...και είδα φυλακή.
Η φυλακή ήταν και απο την απέναντι πλευρά του δρόμου!!! Υπήρχαν και κει μικρά κελιά και "προνομιακά" παράθυρα!
Σάστισα...θυμήθηκα την αρχή και το τέλος. Με πολλή δύναμη κατάφερα και πέρασα το κεφάλι μου ανάμεσα απο τα κάγκελα του παραθύρου για να δω πού αρχίζει και πού τελειώνει ο χωματόδρομος.
Δεν υπήρχε αρχή και τέλος. Δεν υπήρχε δρόμος. Ενα κομμάτι γης περιτριγυρισμένο απο φυλακή, κελιά και παράθυρα. Τότε απο που έρχονται οι διαβάτες; Πού παέι ο παπάς; Απο πού έρχεται η χήρα; Ποιο είναι το κοριτσάκι;
Εδω θα μένουν. Μαζί μας. Σε κάθε κελί με παράθυρο. Σε κάθε ανάμνηση.
Ηρέμησα γρήγορα. 'Ηταν άλλωστε η ωρα της τηλεόρασης! Προβολή πορνογραφικού υλικού (ήτοι τσόντα). Δώρο του διευθυντού στους τροφίμους. Οι φύλακες φύγαν.
"Δια την εκτόνωσιν των τροφίμων" φωνάζει ειρωνικά...και "δια την εξάλειψιν κρουσμάτων βίας, νόσου και ομοφιλοφιλίας" θα προσέθετα. Θα...

Savoir vivre και καρπουζόφλουδα

2008-08-27T22:45:00.001+03:00

"Καλημέρα", "τί κάνεις;", "αχ πάρε μου καφέ", "καλό απόγευμα".

Γύρω απο αυτές περίπου τις καθημερινές εκφράσεις κινείται ενα συνηθισμένο 8ωρο . Το 8ωρο επικοινωνίας. Ας θεωρήσω πως αυτές οι 4 εκφράσεις είναι ο άξονας της καθημερινής μου ομιλίας με τους συναδέλφους μου. Αν αφαιρέσω κάποια απο αυτές τότε η συμπεριφορά μου θα είναι απο τυπική και αδιάφορη εως και δουλική. Δεν θα ασχοληθώ με αυτό όμως. Με ενδιαφέρει πολύ το τί μπορείς να προσθέσεις πάνω σε αυτή την αρχική βάση της στοιχειώδους επικοινωνίας.
Να αγγίξουμε το savoir vivre βρε αδερφέ...!!!

Κύριε Κ. σας ενοχλεί που....
Κύριε Κ., με ολο το θάρρος...
Κύριε Κ. αν θέλετε μπορείτε να...

Ε, να.....
Αυτά βαριέμαι.

Το χειρότερο είναι πως το ζω καθημερινά. Η ίδια πάντα. Μου μιλάει και σκέφτομαι πως και ο Ζαμπούνης ακόμα θα την προέτρεπε να φάει το vollcorn με σολωμό στο πάτωμα του σκυλόσπιτου του Αζόρ αφού ο ίδιος έχεσε εκεί το βραβευμένο του Pedigree.

Τί να κάνω όμως; Η χαρωπή δεσποινίς και η ανατροφή της είναι υπεράνω πάσης κριτικής. H ευγένεια που ανέχομαι...
Προτιμώ τις 4 εκφράσεις.
Οχι, δεν είμαι αποξενωμένος, παιδί της εποχής και καταθλιπτικός. Είναι 4, μα είναι αληθινές. Εστω...μην μου λες καλημέρα. Πες μου πως είσαι σήμερα, αν παίζει μπάλα ο γιος σου, τι σταθμό θα ακούσεις στο ράδιο, αν σου είπε η κόρη σου πως την παραμελείς.
Τα προτιμώ.
Οταν θα σε βρίσκω στην τουαλέτα της δουλειάς...μίλα μου. Πας που πας για χέσιμο, χέσε το savoir.

Οι σκέψεις του πενταλέπτου πριν να φύγω...
Οταν άνοιξα την πόρτα του κτιρίου της δουλικής μισθωτής εργασίας μου για να φύγω είδα το περιστατικό που μου επιβεβαίωσε κάθε υποψία οτι σκεφτόμουν λάθος.
Ο Αλβανός καλουπατζής της διπλανής οικοδομής έτρωγε καρπούζι. Αρχισε όμως κάποια στιγμή να δαγκώνει την σκληρή, πράσινη φλούδα με το σκεπτικό ισως οτι την ειχε πληρώσει και αυτήν. Οπως ήταν φυσικό άρχισε να πνίγεται και να βήχει. Ο συνάδελφος και συμπατριώτης του, αρπάζει ενα ποτιστικό πράσινο λάστιχο και του εριχνε με αυτό νερό στο στόμα ενω παράλληλα του κοπάναγε την πλάτη με δύναμη. Το θέαμα ήταν απίστευτο. Είχα σταματήσει και θαύμαζα. Οσο γελοίος και αν φαινόταν ο ατύχος εργάτης, δεν μπορούσα παρά να θαυμάσω τον ανιδιοτελή ηρωισμό του φίλου του. Τον έσωσε. Γελούσαν σαν μαλάκες
Αν συνέβαινε σε μένα...κάποιος {ίσως και η ιδια} να με παρέπεμπε ευγενικά στον υπεύθυνο εργατικού δυναμικού ώστε να με βοηθήσει καλώντας το 166.
Κατάλαβα τί είναι ευγένεια....αγαπητέ κύριε Ζαμπούνη.

Φαίδρα, Στέλλα με Νικοτίνη

2008-08-22T22:57:00.002+03:00

Τα είχα βάλει για τα καλά μαζί της.
"Μάλωσα με μια Θεα", άκουγα την φωνή μου να ουρλιάζει στους εφιάλτες μου.
Δεν την υπερτιμούσα. Αυτό ήταν, μια Θεά. Μια αέναη ύπαρξη, ενα θολό αερικό που φώλιαζε μέσα μου. Μια στοργική Πηνελόπη που σαν Σειρήνα πια με καλεί κοντά της, τραγουδώντας την άρρωστη ικεσία της στα ακέρωτα αυτιά μου. Την λένε Νικοτίνη. Μαύρη χήρα. Σκοτώνει τον δούλο Της. Άσπλαχνη Θεά. Πουτάνα.
Θα ήταν καλύτερα να σκεφτόμουν τον δρόμο παρά αυτές τις, θεολογικής φύσεως, ανησυχίες μου. Δεν
είναι και το πιο απλό πράγμα να οδηγείς τα ζεστά μεσημέρια του Αυγούστου στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας. Άδειοι απο αυτοκίνητα και περαστικούς μα επικίνδυνοι ωστόσω απο τους εναπομείναντες "γρήγορους" του κέντρου. Πρόσεχα αρκετά λοιπόν.
Η σκέψη του προορισμού μάλιστα με έκανε να ξεχνώ την ζέστη. Ακόμα και η Λιοσίων φαινόταν όμορφη. Τα αναρίθμητα βουλκανιζατέρ και τα πορνεία δεν προκαλούν απέχθεια πλέον. Καλοπροαίρετα μου έρχεται στο νου η ξεθωριασμένη ταμπέλα "ΕΠΙΣΚΕΥΑΙ".
Σταματώ στο φανάρι και κοιτάζω ψηλά. Γλυκιά μου Στέλλα! Κάθε μεσημέρι εκεί. Στο μπαλκόνι του υπέροχου νεοκλασσικού που ο χαρακτηρισμός "μπουρδέλο" θα έλεγα πως επισκιάζει την αρχιτεκτονική του αξία. Μπουρδέλο λοιπόν. Και η Στέλλα εκει...στο μπαλκόνι. Εξήντα χρονών, με μακρύ κόκκινο μαλλί και θλιμμένη όψη. Πολλά χρόνια πουτάνα... τώρα ιδιοκτήτρια του νεοκλασσικού. Αναρωτιέμαι γιατί κάθεται συνέχεια εξω στο μπαλκόνι.
Ανάβει πράσινο και προλαβαίνω να παρατηρήσω ακόμα μια λεπτομέρεια. Είδα την άσπλαχνη Θεά του εφιάλτη μου να κουρνιάζει γαλήνια στα δάκτυλα της Στέλλας. Πόσο αδύναμη φαινόταν, Θεέ μου. Μπροστά στην Madame του μπουρδέλου, η Θεά ήταν ασήμαντη!
Πήρα θάρρος και ξεκίνησα. Σε μερικά λεπτά έφτασα. Με περίμενε έξω απο το μαγαζί με τους καφέδες, το πρωϊνό στέκι ταξιτζήδων και ταλαίπωρων αστών. Η Φαίδρα πλησίασε το αυτοκίνητο, έσκυψε στο παράθυρο, χαμογέλασε και άνοιξε την πόρτα. Το γέλιο (και το υπέροχο νεανικό κορμί της) με κάνουν κάθε φορά να αμφισβητώ την ακλόνητη πεποίθηση μου περι μη ύπαρξης Θεού.
Φαινόταν κουρασμένη όμως συνέχιζε να με ταλαιπωρεί με την φλυαρία της. Αρχικά σκέφτηκα πως είναι κρίμα που δεν βρέθηκε κανείς στα 19 χρόνια της ζωης της να της πει περι λακωνικότητος λόγου, για την φτώχεια της φλυαρίας κτλ. Αυτοαναιρέθηκα κατευθείαν. "Μαλακίες", σκέφτηκα. Είναι η Φαίδρα. Το λέει το όνομα της. Κατάλαβα πως η λύση είναι να ακούω εγω λακωνικά...
Κάπου είχα ακούσει πως η νιότη και ο αυθορμητισμός γεννούν την φλυαρία. Με μιαν ελαφρά υποψία πως ήταν θέμα στο Cosmopolitan Μαϊου, εγκατέλειψα εντελώς την σκέψη του μικρού γνωμικού. Επέστρεφα απο τον ίδιο δρόμο. Η Φαίδρα είχε στριμώξει τον καφέ μου στα σκέλια της. Μου έδινε να πίνω λίγο-λίγο στα κόκκινα φανάρια. Είχε άραγε επίγνωση...;
Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να την διακόψω. Περνούσαμε πάλι απο τα πορνεία. "Κοίτα" της λεώ δείχνοντας την Στέλλα που συνέχιζε να καπνίζει στο μπαλκόνι. "Ποια είναι αυτή" απαντάει η Φαίδρα. Σκέφτηκα πως αν απηύθυνα την ερώτηση σε μια 19αρα "Στέλλα" θα μου απαντούσε επακριβώς. Η Φαίδρα όμως δεν ήξερε. Το βλέμμα μου στράφηκε στον παγωμένο, νεοΤαξ(sic) Freddo μου που έλιωνε στα σκέλια της. Η Φαίδρα και η φιλήδονη κίνηση της, που δεν της την δίδαξαν ποτέ και ούτε πληρώθηκε γι 'αυτήν έκανε την Στέλλα να μοιάζει με παιδίσκη, αθώα, θυγατέρα βλάχου αξιωματικού. Ο Φρέντο, το σεξουαλικό διεγερτικό (που χωρίς τσιγάρο δεν πίνεται).
Γλυκιά μου Στέλλα, απο ντροπή δεν μπαίνεις στο μπουρδέλο τελικά. Mείνε για πάντα στο μπαλκόνι.
Φαίδρα, Στέλλα με Νικοτίνη