Στό ῥεμβασμὸ καὶ στό θυμὸ μὲ τή γυναῖκα μοιάζει
κι οἱ ναῦτες περισσότερο τὴν ἀγαποῦν γι' αὐτό.
Κι ὅταν ἀργὰ καὶ ῥάθυμα στά μάτια τοὺς κοιτάζει,
θαρρεῖς ἔναν παράξενο πώς φέρνει πυρετό.

Γάτες των Φορτηγών, Ν. Καββαδίας

(Σ)ούλα

Η αλήθεια είναι πως ψιλοτρόμαξα...!
Η Σουλάρα απ' τα Σεπόλια φαίνεται να ενοχλήθηκε που πάρκαρα πάνω στην πλαστική γλάστρα που είχε απλώσει φαρδιά-πλατιά έξω απ' το σπίτι της για να κρατήσει την θέση παρκαρίσματος στον γιό...
Θεέ μου, ήταν όντως τρομακτική! Κατευθυνόταν προς το μέρος μου κραδαίνουσα γαλή ράτσας σπανιοτάτης εξ Ανατολών, και φοβερίζοντας με, μου δήλωσε με τόνο εμφατικό: Ρε πουσταρά, τυφλός είσαι? Ενώ κατευθυνόταν προς το μέρος μου παρατηρούσα το τέρας που επρόκειτο να αντιμετωπίσω. Γύρω στα 50, χοντρή, με στήθος καλοταϊσμένης αγελάδας και φορώντας μια γαλάζια ρόμπα με λουλουδάκια έμοιαζε σύμφωνη με το σεπολιώτικο τοπίο. Απο την άλλη, το λευκό γατί Βιρμανίας που κρατούσε (και κόντευε να πνίξει στα βυζιά της) φαινόταν τόσο αριστοκρατικό..Απο πού να το είχε βουτήξει άραγες...αναρωτήθηκα.
Πρίν προλάβω να τελειώσω τον συλλογισμό μου, είχα δεχτεί μια βελούδινη σφαλιάρα στο πρόσωπο!!
Με χτύπησε με το γατί στα μούτρα! Πόνος κοφτός, αριστοκρατικός, ράτσας...
Η αλήθεια είναι πως το περιστατικό τελείωσε γρήγορα καθώς ανταπόδωσα με κλωτσιά στον κακοσχηματισμένο της κώλο (της Σουλάρας, όχι της γάτας) και έφυγα. Σκέφτομαι όμως πόσο πιο επίπονο θα ήταν να δεχόμουν την σφαλιάρa απο κάτι που καθαρίζει κρεμμύδια, αλλάζει κανάλια και ψηφίζει Αντρέα...το βρωμερό χέρι της Σουλάρας.
Oh mon dieu...και σκούπισα, αγαλλιών, την πληγή...

Προσκύνημα στην Εσχατιά

1,2,3,...

Οι τελευταίες στάλες της φθινοπωρινής μπόρας. Πόσο ηδονικά χαϊδευαν το λευκό, μαρμάρινο μονόστυλο που στεκόταν εγωιστικά σε αυτό το ορεινό κομμάτι γής. Σαν να μην έβρεξε. Οι σταγόνες γλίστρησαν στο λευκό μάρμαρο, ψηλάφισαν την λιτή αρχαία επιγραφή και χάθηκαν στο πετρώδες έδαφος του βουνού. Μια απλή στιγμή ανάμνησης. 

Οι κάτοικοι των γύρω ορεινών χωριών αποκαλούν αυτό το μέρος Κολώνα ή Μονοστύλι. Βέβαια λίγοι έχουν έρθει εδω γιατί ακόμα και γι' αυτούς είναι δύσκολο να ανέβουν στο διάσελο του όρους και να τραβερσάρουν στις υψηλές πετρώδεις κορυφές του. Λίγοι βοσκοί το έχουν δει απο κοντά μα δεν αγγίζουν ποτέ την μια και μοναδική μαρμάρινη στήλη. Ισως απο σεβασμό, ίσως και απο φόβο καθώς οι μύθοι των αρχαίων μαρμάρων ξεφτίζουν πιο δύσκολα απο τα ίδια τα μάρμαρα. Τα αερικά και τα τελώνια κρατούν ακόμα λευκό το μονόστυλο. 

Ένιωθα ήρεμος και ακμαίος. Το ανηφορικό μου ταξίδι φαίνεται πως δεν με κούρασε. Ποτέ δεν με κούραζαν οι ανηφόρες. Όταν όμως αυτές σταματούν, φαντάζομαι πως θα νιώθει κανείς άβολα αν δεν αντικρύζει κάτι στην κορφή. Έστω και μια αρχαία, λιτή μαρμάρινη στήλη. Κάτι που να διαφέρει. Μια ,αισθητικά διαφορετική, ανθρώπινη δημιουργία, φτιαγμένη απο τα χέρια θνητών, αδύναμων και ατελών όντων.

Δεν υπάρχει Θεός στο Μονοστύλι. Μόνο λευκό μάρμαρο και ανθρώπινος ιδρώτας. Δεν ζεί εδω ο Θεός και είμαι σίγουρος πως κάτι τέτοιο θα γράφει και η επιγραφή στο μάρμαρο που η παλαιότητα της και οι γνώσεις μου δεν μου επιτρέπουν να την διαβάσω. 

Άρχισε να ψιχαλίζει. Ησυχία. Το ζεστό υδάτινο άγγιγμα της με κάνει να ηρεμώ, να διώχνω τις ενοχές και τις αμαρτίες μου. Ουράνιος αγιασμός βρέχει στον τάφο των Θεών. Νεκροί κείτονται οι Θεοί στο Μονοστύλι.